Υπόθεση Shark Arm, Σίδνεϊ 1935: ένας καρχαρίας σε ενυδρείο του Coogee βγάζει μπροστά στο πλήθος κάτι που θα στρέψει την αστυνομία σε μια αλλόκοτη έρευνα.
Φανταστείτε το Coogee, μια παραλία στα ανατολικά προάστια του Σίδνεϊ, ένα φθινοπωρινό απόγευμα του Απριλίου του 1935. Στη βόρεια άκρη της αμμουδιάς υψώνεται ένα μεγάλο κτίριο με τρούλο, το παλιό ενυδρείο με τις πισίνες του. Μέσα, ένα πλήθος στέκεται γύρω από το νερό και κοιτάζει κάτι που κινείται αργά κάτω από την επιφάνεια.
Είναι ένας τίγρης καρχαρίας, το αξιοθέατο της αργίας. Οι επισκέπτες ήρθαν να δουν από κοντά ένα «τέρας» της θάλασσας. Δεν ξέρουν ότι σε λίγα λεπτά θα γίνουν μάρτυρες της αρχής μιας από τις πιο παράξενες ποινικές υποθέσεις της Αυστραλίας: της υπόθεσης Shark Arm.
Τι μπορεί να κρύβει ένας καρχαρίας σε μια πισίνα; Και πώς ένα θέαμα για οικογένειες έφτασε ως το Ανώτατο Δικαστήριο της Νέας Νότιας Ουαλίας;
Το Σίδνεϊ εκείνης της χρονιάς φοβόταν τη θάλασσα. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, από τα τέλη Φεβρουαρίου ως τις αρχές Μαρτίου του 1935, τρεις νεαροί άνδρες είχαν σκοτωθεί από καρχαρίες σε παραλίες της Νέας Νότιας Ουαλίας. Είχαν προσληφθεί ακόμη και κυνηγοί για να «καθαρίσουν» τις ακτές.
Στις 17 Απριλίου ένας ψαράς έπιασε στο αγκίστρι έναν μικρό καρχαρία, στα ανοιχτά του Coogee. Πριν τον ανεβάσει, ένας πολύ μεγαλύτερος τίγρης καρχαρίας κατάπιε το μικρό ψάρι και πιάστηκε κι αυτός. Οι πηγές δίνουν για το μήκος του από 3,5 έως 4,4 μέτρα.
Ο ψαράς δεν τον πέταξε. Τον μετέφερε ζωντανό στο κοντινό ενυδρείο του Coogee, για να γίνει το μεγάλο αξιοθέατο των ημερών της Ημέρας Anzac, της εθνικής μέρας μνήμης της Αυστραλίας.
Η παραλία Coogee γύρω στο 1905· στο βάθος δεξιά το κτίριο του ενυδρείου. Φωτογραφία: Robert Augustus Henry L'Estrange / Wikimedia Commons, CC0
Το συγκρότημα είχε ανοίξει το 1887, με κήπους, λουτρά και ενυδρείο. Το 1935 ο καρχαρίας είχε στη διάθεσή του μια ολόκληρη πισίνα, και ο κόσμος συνέρρεε για να τον δει.
Τις πρώτες μέρες ο καρχαρίας φαινόταν ζωηρός και πεινασμένος. Την Ημέρα Anzac όμως, στις 25 Απριλίου, άρχισε να συμπεριφέρεται παράξενα. Κινιόταν αργά, έμοιαζε άρρωστος και αποπροσανατολισμένος.
Ξαφνικά το νερό αναταράχτηκε. Ο καρχαρίας άρχισε να κινείται γρήγορα πάνω κάτω στην πισίνα και, μπροστά στους θεατές, έβγαλε από το στομάχι του ένα ανθρώπινο χέρι.
Η πισίνα του ενυδρείου του Coogee σε αγώνες κολύμβησης των εργαζομένων του τραμ, 27 Μαρτίου 1935, έναν μήνα πριν από την Ημέρα Anzac. Φωτογραφία: Sam Hood, State Library of New South Wales / Wikimedia Commons, κοινό κτήμα (public domain στην Αυστραλία)
Ήταν ένα αριστερό χέρι με το αντιβράχιο. Στον καρπό ήταν δεμένο ένα κομμάτι σχοινί. Σύμφωνα με τη Sydney Morning Herald, πρώτος το εντόπισε στην επιφάνεια ένας διορθωτής της εφημερίδας, ο Narcisse Leo Young, που θυμόταν αργότερα την αφόρητη μυρωδιά γύρω από το ζώο.
Αρχικά όλοι υπέθεσαν ότι επρόκειτο για άλλο ένα θύμα καρχαρία. Η ιατρική εξέταση όμως έδειξε κάτι διαφορετικό: το χέρι δεν το είχε κόψει δάγκωμα. Είχε αφαιρεθεί από το σώμα με μαχαίρι ή άλλο αιχμηρό εργαλείο, και όχι με χειρουργική επέμβαση.
Οι ειδικοί υπολόγισαν ότι είχε μείνει στο στομάχι του ζώου από 8 έως 18 μέρες. Πιθανότατα το είχε καταπιεί πρώτα ο μικρός καρχαρίας του αγκιστριού. Από εκείνη τη στιγμή, η αστυνομία δεν έψαχνε πια ένα ατύχημα, αλλά έναν φόνο.
Παρά τα γαστρικά υγρά του καρχαρία, το χέρι είχε διατηρηθεί αρκετά καλά. Στο αντιβράχιο φαινόταν καθαρά ένα τατουάζ: δύο πυγμάχοι σε θέση μάχης.
Όταν οι εφημερίδες του Σίδνεϊ περιέγραψαν το τατουάζ, ένας άνδρας ονόματι Edwin Smith επικοινώνησε με την αστυνομία. Πίστευε ότι το χέρι ανήκε στον αδελφό του, τον James, που αγνοούνταν εδώ και εβδομάδες. Τα δακτυλικά αποτυπώματα που μπόρεσαν να πάρουν οι ερευνητές το επιβεβαίωσαν.
«Μια τραγωδία που ούτε ο Έντγκαρ Άλαν Πόε δεν ονειρεύτηκε στην πιο αλλόκοτη μυθοπλασία του.»
Εφημερίδα του Σίδνεϊ το 1935, όπως την παραθέτει η Sydney Morning Herald (20/2/2020, σε ελληνική απόδοση)
Ο James «Jim» Smith είχε γεννηθεί στην Αγγλία το 1890. Στο Σίδνεϊ προσπάθησε να κάνει καριέρα ως πυγμάχος, χωρίς να φτάσει ποτέ στην κορυφή. Ήταν επίσης οικοδόμος που είχε χρεοκοπήσει και είχε διατηρήσει αίθουσα μπιλιάρδου.
Σιγά σιγά βρέθηκε στο περιθώριο του υποκόσμου, μέσα στον κόσμο του παράνομου στοιχήματος που άνθιζε τότε στην πόλη. Είχε μερικές καταδίκες για μικροαδικήματα. Είχε όμως κι ένα μυστικό πιο επικίνδυνο από όλα: έδινε πληροφορίες στην αστυνομία.
Ο Smith είχε πει στη σύζυγό του ότι θα πήγαινε για ψάρεμα. Την τελευταία φορά που τον είδε κάποιος ήταν στις 7 Απριλίου 1935, στην Cronulla, ένα παραθαλάσσιο προάστιο στα νότια του Σίδνεϊ.
Είχε περάσει το απόγευμα στο ξενοδοχείο Cecil, πίνοντας και παίζοντας χαρτιά με έναν παλιό του φίλο, τον Patrick Brady. Ο Brady ήταν βετεράνος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και γνωστός στις αρχές ως επιδέξιος πλαστογράφος. Μετά το ποτό, οι δύο άνδρες γύρισαν σε ένα μικρό εξοχικό που είχε νοικιάσει ο Brady, στην όχθη του κόλπου Gunnamatta.
Ο κόλπος Gunnamatta στην Cronulla, 2021. Φωτογραφία: Maksym Kozlenko / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0
Όταν ο Brady έφυγε από το εξοχικό, ο ιδιοκτήτης δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος. Ένα μπαούλο και ένα στρώμα είχαν αντικατασταθεί, ενώ άλλα αντικείμενα έλειπαν. Οι τοίχοι έμοιαζαν να έχουν τριφτεί για να καθαρίσουν.
Ένας ταξιτζής της Cronulla έδωσε στην αστυνομία ένα κρίσιμο στοιχείο. Το πρωί μετά την τελευταία φορά που είδαν τον Smith, ο Brady του ζήτησε να τον πάει προς το Σίδνεϊ. Ήταν ατημέλητος, κρατούσε το ένα χέρι μέσα στην τσέπη και δεν το έβγαζε. Κοίταζε συνέχεια από το πίσω τζάμι, σαν να φοβόταν ότι τον ακολουθούσαν.
Η διαδρομή τελείωσε στο North Sydney, μπροστά στο σπίτι ενός ανθρώπου που κανείς δεν θα φανταζόταν μπλεγμένο σε τέτοια υπόθεση.
Ο Reginald William Lloyd Holmes ήταν ένας φαινομενικά αξιοσέβαστος επιχειρηματίας. Διηύθυνε μια πετυχημένη οικογενειακή ναυπηγική επιχείρηση στην ακτή του McMahons Point, στο Lavender Bay του λιμανιού του Σίδνεϊ.
Το φέρι Kulgoa στο Lavender Bay, περίπου 1932–1935. Φωτογραφία: άγνωστος φωτογράφος / Wikimedia Commons, κοινό κτήμα (public domain στην Αυστραλία)
Πίσω από τη βιτρίνα όμως, σύμφωνα με το Dictionary of Sydney, ο Holmes ήλεγχε ένα κερδοφόρο κύκλωμα λαθρεμπορίου. Ταχύπλοα από το ναυπηγείο του μάζευαν στα ανοιχτά κοκαΐνη, τσιγάρα και άλλα εμπορεύματα που πετούσαν στη θάλασσα πλοία έξω από το λιμάνι.
Ο Smith δούλευε κατά διαστήματα γι’ αυτόν και συχνά οδηγούσε ένα από τα ταχύπλοα. Οι δύο άνδρες είχαν τσακωθεί για μια αποτυχημένη ασφαλιστική απάτη, και υπήρχαν υποψίες ότι ο Smith είχε αρχίσει να εκβιάζει τον Holmes.
Όλα αυτά ήταν όμως έμμεσες ενδείξεις. Στα μέσα Μαΐου η αστυνομία συνέλαβε τον Brady και τον κατηγόρησε για τον φόνο του Smith. Ο Holmes, όταν τον ρώτησαν, δήλωσε ότι δεν τον γνώριζε καν.
Στις 20 Μαΐου 1935 ο Holmes βγήκε από το ναυπηγείο του, μπήκε σε ένα από τα πιο γρήγορα ταχύπλοα της χώρας και έστρεψε ένα πιστόλι στο κεφάλι του. Η σφαίρα πλάκωσε πάνω στο μέτωπό του και απλώς τον ζάλισε. Έπεσε στο νερό, ένα σχοινί τυλίχτηκε στον καρπό του και το κρύο νερό τον συνέφερε.
Το Circular Quay από αέρος, 29 Σεπτεμβρίου 1935. Φωτογραφία: Adastra Aerial Survey Collection, Royal Australian Historical Society / Wikimedia Commons, χωρίς γνωστούς περιορισμούς πνευματικών δικαιωμάτων (Flickr Commons)
Σκαρφάλωσε ξανά στο σκάφος και ξεκίνησε. Για τέσσερις ώρες, η αστυνομία λιμένα τον κυνηγούσε μέσα στο λιμάνι του Σίδνεϊ, δίπλα από το Circular Quay και ανάμεσα στα πρωινά φέρι. Τελικά σταμάτησε λίγο έξω από τα Sydney Heads, την είσοδο του λιμανιού.
Μετά από εκείνη τη μέρα, ο Holmes μίλησε. Σε κατάθεσή του στην αστυνομία έδειξε προς τον Brady. Ισχυρίστηκε ότι ο Brady είχε εμφανιστεί στο σπίτι του με έναν μικρό σάκο, είχε βγάλει από μέσα το χέρι με τα τατουάζ και τον είχε απειλήσει.
Σύμφωνα με τη μεταγενέστερη βιβλιογραφία, ο Holmes είπε ακόμη ότι πέταξε ο ίδιος το χέρι στη θάλασσα, στο Maroubra, όχι πολύ μακριά από το Coogee. Συμφώνησε να γίνει ο βασικός μάρτυρας της κατηγορίας.
Το απόγευμα της 11ης Ιουνίου ο Holmes πήγε στην τράπεζα και σήκωσε 500 λίρες. Αργά το βράδυ βγήκε από το σπίτι του, λέγοντας ότι είχε ραντεβού με κάποιον.
Στη 1:20 τα ξημερώματα της 12ης Ιουνίου τον βρήκαν σκυμμένο πάνω στο τιμόνι του αυτοκινήτου του, σε μια έρημη περιοχή με αποβάθρες στο Dawes Point. Είχε πυροβοληθεί τρεις φορές.
Ήταν λίγες ώρες πριν από την έναρξη της ανάκρισης για τον θάνατο του Smith, στην οποία ο Holmes θα ήταν ο κύριος μάρτυρας.
Η ανάκριση ξεκίνησε κανονικά το ίδιο πρωί, μπροστά στον coroner της πόλης, τον Edward Oram. Ο coroner είναι ο δικαστικός λειτουργός που ερευνά τους ύποπτους θανάτους.
Ο συνήγορος του Brady, ο Clive Evatt, έθεσε ένα απρόσμενο ερώτημα: μπορεί να γίνει ανάκριση για θάνατο, όταν δεν υπάρχει σώμα; Υποστήριξε ότι ένα χέρι δεν συνιστά σώμα και ότι, θεωρητικά, ο Smith θα μπορούσε να ζει χωρίς αυτό.
Το ζήτημα έφτασε στο Ανώτατο Δικαστήριο της Νέας Νότιας Ουαλίας. Στις 24 Ιουνίου 1935 ο δικαστής Halse Rogers, μετά από αίτηση του Brady, απαγόρευσε στον coroner να συνεχίσει. Έκρινε ότι η αρμοδιότητα για ανάκριση πηγάζει από την αυτοψία ενός σώματος και ότι, με την κοινή σημασία των λέξεων, ένα χέρι δεν αρκεί.
Η κατηγορία για τον φόνο του Smith παρέμενε. Τον Σεπτέμβριο του 1935 ο Brady δικάστηκε. Χωρίς τον Holmes, όμως, η κατηγορία είχε χάσει τον βασικό της μάρτυρα.
Ο ταξιτζής κατέθεσε για τον ταραγμένο επιβάτη του. Αυτό δεν ήταν αρκετό. Η δίκη τελείωσε σε λιγότερο από δύο μέρες: ο δικαστής έδωσε οδηγία για ετυμηγορία «αθώος» και ο Brady αθωώθηκε.
«Εκείνη την εποχή χαρακτηρίστηκε η πιο αλλόκοτη ποινική υπόθεση στον κόσμο. Ίσως ήταν λίγο υπερβολή, ίσως όμως και όχι.»
Ο πρόεδρος του Ανώτατου Δικαστηρίου της Νέας Νότιας Ουαλίας Andrew Bell, στο ABC (6/4/2024, σε ελληνική απόδοση)
Για τα επόμενα τριάντα χρόνια, ο Brady επέμενε ότι δεν είχε καμία σχέση με τον θάνατο του Smith. Πέθανε στο νοσοκομείο Concord του Σίδνεϊ το 1965, σε ηλικία 76 ετών. Για τον θάνατο του Holmes δεν καταδικάστηκε ποτέ κανείς.
Γιατί η υπόθεση Shark Arm παραμένει ένα από τα μεγάλα μυστήρια του Σίδνεϊ; Επειδή δύο άνθρωποι πέθαναν βίαια μέσα σε δύο μήνες, ο ένας εξαφανίστηκε χωρίς να βρεθεί ποτέ η σορός του, και κανένα δικαστήριο δεν έδωσε απάντηση για κανέναν από τους δύο θανάτους.
Οι θεωρίες που ακολουθούν είναι εκτιμήσεις ιστορικών και συγγραφέων, όχι επίσημα πορίσματα:
| Θεωρία | Ποιος τη διατύπωσε | Τι ισχύει |
|---|---|---|
| Ο Holmes κανόνισε και πλήρωσε ο ίδιος τον θάνατό του, με τις 500 λίρες της τελευταίας μέρας, για να μην εμφανιστεί στην ανάκριση | Ο καθηγητής Alex Castles, στο βιβλίο του (1995) και στο ABC (2002) | Εκτίμηση συγγραφέα· δεν αποδείχθηκε ποτέ |
| Τον Smith τον σκότωσε ο Eddie Weyman, ένας επικίνδυνος νεαρός εγκληματίας τον οποίο ο Smith είχε καταδώσει στην αστυνομία | Ο Alex Castles, ως «προσωπική του αίσθηση» | Δεν συνδέθηκε ποτέ επίσημα με τους θανάτους· ο Weyman σκοτώθηκε περίπου δέκα χρόνια αργότερα σε καβγά του υποκόσμου |
| «Ξεκαθάρισμα» του υποκόσμου: και οι δύο είχαν μιλήσει στην αστυνομία, σε μια εποχή πολέμου συμμοριών στο Σίδνεϊ | Το Dictionary of Sydney την αναφέρει ως πιθανότητα | Πιθανή εξήγηση, χωρίς αποδείξεις |
| Νέα στοιχεία από τον φάκελο της αστυνομίας και αδημοσίευτες φωτογραφίες | Οι Phillip Roope και Kevin Meagher, στο βιβλίο «Shark Arm» (2020) | Συγγραφικό συμπέρασμα, όχι επίσημο πόρισμα |
Οι πηγές δεν συμφωνούν πλήρως ούτε για τον ρόλο που αποδίδει ο Castles στον Weyman. Στη συνέντευξή του στο ABC τον θεωρεί πιθανό δράστη για τον Smith, ενώ το Dictionary of Sydney γράφει ότι τον θεώρησε πιθανό ύποπτο για τον θάνατο του Holmes.
Το κτίριο του Coogee στέκει ακόμη. Το 1982 μπήκε υπό προστασία και το 1984 κατέρρευσε ο μεγάλος τρούλος του. Αναστηλώθηκε, ξαναλειτούργησε το 1987 ως ξενοδοχείο Beach Palace και από το 2014 φιλοξενεί το συγκρότημα εστίασης Coogee Pavilion.
Το κτίριο του παλιού ενυδρείου, σήμερα Coogee Pavilion, 2022. Φωτογραφία: Sam Wilson / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0
Η υπόθεση έγινε θρύλος της αυστραλιανής νομικής ιστορίας. Ενέπνευσε το τηλεοπτικό θεατρικό «The Grey Nurse Said Nothing» του 1960 και γράφτηκαν γι’ αυτήν αρκετά βιβλία.
Ένας ψαράς πιάνει έναν μικρό καρχαρία στα ανοιχτά του Coogee. Ένας τίγρης καρχαρίας τον καταπίνει και πιάνεται κι αυτός. Μεταφέρεται ζωντανός στο ενυδρείο του Coogee.
Μπροστά στους θεατές, ο καρχαρίας βγάζει ένα ανθρώπινο χέρι με τατουάζ δύο πυγμάχων.
Ο Edwin Smith αναγνωρίζει το τατουάζ του αδελφού του. Τα δακτυλικά αποτυπώματα επιβεβαιώνουν ότι το χέρι ανήκε στον James Smith, που αγνοούνταν από τις 7 Απριλίου.
Ο Patrick Brady, ο τελευταίος που είχε δει τον Smith στην Cronulla, συλλαμβάνεται και κατηγορείται για τον φόνο του.
Ο Reginald Holmes αποπειράται να αυτοκτονήσει και καταδιώκεται επί τέσσερις ώρες από την αστυνομία λιμένα. Στη συνέχεια δίνει κατάθεση εναντίον του Brady.
Στη 1:20 τα ξημερώματα ο Holmes βρίσκεται νεκρός στο αυτοκίνητό του στο Dawes Point, λίγες ώρες πριν ξεκινήσει η ανάκριση για τον θάνατο του Smith.
Ο δικαστής Halse Rogers του Ανώτατου Δικαστηρίου της Νέας Νότιας Ουαλίας απαγορεύει στον coroner να συνεχίσει την ανάκριση.
Η δίκη του Brady τελειώνει σε λιγότερο από δύο μέρες. Ο δικαστής δίνει οδηγία για ετυμηγορία «αθώος» και ο Brady αθωώνεται.
Ο Brady πεθαίνει στο νοσοκομείο Concord του Σίδνεϊ, σε ηλικία 76 ετών, χωρίς να έχει πάψει να δηλώνει αθώος.
Δύο πυγμάχοι σε θέση μάχης στο αντιβράχιο. Από αυτό ο Edwin Smith αναγνώρισε τον αδελφό του.
Ένας ταξιτζής της Cronulla κατέθεσε ότι το επόμενο πρωί μετέφερε τον Brady, ατημέλητο και φοβισμένο, ως το σπίτι του Holmes στο North Sydney.
Ο ιδιοκτήτης βρήκε ένα μπαούλο και ένα στρώμα αντικατεστημένα, αντικείμενα να λείπουν και τοίχους που έμοιαζαν να έχουν τριφτεί για να καθαρίσουν.
Fall River, ένα καλοκαιρινό πρωινό του 1892. Μέσα σε ένα ξύλινο σπίτι κοντά στο κέντρο της πόλης, δύο άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους χωρίς να ακούσει κανείς τίποτα.
Henry DebosnysEssex, Νέα Υόρκη, 1882. Ένας άγνωστος φτάνει με θαλαμηγό, παντρεύεται μια χήρα της περιοχής και αφήνει πίσω του κώδικες που κανείς δεν έχει διαβάσει.
Η Κυρία των ΑμμόλοφωνProvincetown, καλοκαίρι 1974. Ένα κορίτσι ακολουθεί τον σκύλο του στους αμμόλοφους και βρίσκει μια γυναίκα που κανείς δεν μπορεί να ονομάσει.
Γεννήθηκε στην Αγγλία το 1890 και έζησε στο Σίδνεϊ. Πρώην πυγμάχος, που χάθηκε στις 7 Απριλίου 1935. Η σορός του δεν βρέθηκε ποτέ.
Ναυπηγός από το Σίδνεϊ (1892–1935), με οικογενειακή επιχείρηση στο Lavender Bay. Βρέθηκε νεκρός στο αυτοκίνητό του τα ξημερώματα της 12ης Ιουνίου 1935.
Αιωνία η μνήμη τους. Οι ιστορίες τους αξίζουν σεβασμό.
Ε: Πού βρισκόταν το ενυδρείο του Coogee;
Α: Στη βόρεια άκρη της παραλίας Coogee, στα ανατολικά προάστια του Σίδνεϊ. Άνοιξε το 1887 ως συγκρότημα με κήπους, λουτρά και ενυδρείο. Το κτίριο σώζεται και από το 2014 λειτουργεί ως Coogee Pavilion.
Ε: Τι καρχαρίας ήταν και πόσο μεγάλος;
Α: Ήταν τίγρης καρχαρίας. Οι πηγές δίνουν μήκος από 3,5 έως 4,4 μέτρα. Πιάστηκε τον Απρίλιο του 1935 στα ανοιχτά του Coogee, αφού είχε καταπιεί έναν μικρότερο καρχαρία που είχε πιαστεί στο αγκίστρι.
Ε: Γιατί η 25η Απριλίου ήταν σημαδιακή μέρα για το ενυδρείο;
Α: Ήταν η Ημέρα Anzac, η μέρα μνήμης της Αυστραλίας. Ο καρχαρίας είχε μεταφερθεί ζωντανός στο ενυδρείο λίγες μέρες νωρίτερα, ώστε να γίνει το αξιοθέατο των ημερών της αργίας.
Ε: Πού μπορώ να διαβάσω περισσότερα για την υπόθεση;
Α: Στα βιβλία «The Shark Arm Case» του Vince Kelly (1963), «The Shark Arm Murders» του Alex Castles (1995) και «Shark Arm» των Phillip Roope και Kevin Meagher (2020), καθώς και στο λήμμα του Dictionary of Sydney.
Ένας καρχαρίας που πιάστηκε κατά τύχη, σε μια χρονιά που το Σίδνεϊ φοβόταν τη θάλασσα, έφερε στο φως έναν κόσμο από λαθρέμπορους, πλαστογράφους και πληροφοριοδότες. Πάνω από ενενήντα χρόνια μετά, το χέρι με τους δύο πυγμάχους παραμένει το μόνο κομμάτι του Jim Smith που βρέθηκε ποτέ, και το ερώτημα ποιος σκότωσε τον ίδιο και τον Reginald Holmes δεν έχει απαντηθεί επίσημα.
Για ένα ακόμη αυστραλιανό μυστήριο σε παραλία, διαβάστε για τον άγνωστο νεκρό της παραλίας Somerton, ενώ για μια άλλη ακτή που κράτησε για χρόνια το μυστικό της υπάρχει η Κυρία των Αμμόλοφων. Για ένα έγκλημα στη θάλασσα δείτε την τελευταία νύχτα του Bluebelle και για μια ακόμη δίκη της ίδιας εποχής που κρίθηκε στις λεπτομέρειες την υπόθεση Wallace. Διαβάστε επίσης για τη γυναίκα της Isdalen, για το σπίτι της οδού Second στο Fall River και για την υπόθεση Glico-Morinaga, ή εξερευνήστε τον διαδραστικό χάρτη και όλες τις υποθέσεις.
Έχετε διόρθωση, πηγή ή πληροφορία για την υπόθεση; Γράψτε μας από τη σελίδα Επικοινωνία.
Κεντρική εικόνα: καρχαρίας τίγρης στο ενυδρείο του Coogee, 1935. Φωτογραφία: άγνωστος φωτογράφος / Wikimedia Commons, κοινό κτήμα (public domain στην Αυστραλία), μεγεθυμένη και τοποθετημένη σε θολό φόντο 16:9 χωρίς περικοπή. Οι υπόλοιπες εικόνες έχουν τα στοιχεία τους κάτω από κάθε φωτογραφία. Σύμφωνα με τον κανόνα του site, δεν δημοσιεύουμε φωτογραφίες των θυμάτων ή του ευρήματος.
.jpg){kind=link}
