Fall River, Αύγουστος 1892. Ένα ζευγάρι βρίσκεται νεκρό στο σπίτι του ένα πρωινό, ενώ η κόρη και η υπηρέτρια είναι εκεί. Πώς δεν άκουσε κανείς τίποτα;
Φανταστείτε την Πέμπτη 4 Αυγούστου 1892 στο Fall River της Μασαχουσέτης, μια πόλη υφαντουργείων, περίπου 50 μίλια (80 χιλιόμετρα) νότια της Βοστώνης, που ξυπνά για άλλη μια καλοκαιρινή μέρα. Στην οδό Second, ένα τετράγωνο από το εμπορικό κέντρο, οι περαστικοί πηγαινοέρχονται έξω από ένα ξύλινο σπίτι.
Μέσα σε ένα μόνο πρωινό, δύο άνθρωποι θα βρεθούν νεκροί, με διαφορά περίπου μιάμισης ώρας. Κανένας γείτονας δεν θα ακούσει τίποτα. Κανείς δεν θα δει κάποιον να μπαίνει ή να βγαίνει.
Πώς μπορεί ένας διπλός φόνος να γίνει μέσα σε ένα σπίτι όπου υπήρχαν κι άλλοι άνθρωποι, χωρίς να τον αντιληφθεί κανείς; Αυτό το μυστήριο θα απασχολήσει σύντομα ολόκληρη την Αμερική.
Το σπίτι χτίστηκε το 1845 για δύο οικογένειες. Το 1872 το αγόρασε ο Andrew Jackson Borden και το έκανε μονοκατοικία. Ακόμη και μετά την ανακαίνιση, αρνήθηκε να βάλει εσωτερικές υδραυλικές εγκαταστάσεις και ηλεκτρικό.
Αυτό ξάφνιαζε, γιατί ο Andrew ήταν από τους πλουσιότερους ανθρώπους της πόλης. Είχε επενδύσει σε υφαντουργεία, τράπεζες και ακίνητα και ήταν πρόεδρος της Union Savings Bank. Η περιουσία του υπολογιζόταν σε 300.000 δολάρια της εποχής.
Φωτογραφία (τέλη 19ου αιώνα· κατά το Commons, 1892): άγνωστος φωτογράφος / Wikimedia Commons, κοινό κτήμα (public domain)
Οι πλούσιοι του Fall River ζούσαν στον «Λόφο», μια ήσυχη, δεντρόφυτη συνοικία μακριά από τα εργοστάσια. Οι Borden έμεναν στην οδό Second, σε μια γειτονιά όπου εγκαθίσταντο όλο και περισσότεροι μετανάστες.
Στο σπίτι ζούσαν πέντε άνθρωποι. Ο Andrew, 69 ετών, και η δεύτερη σύζυγός του, η Abby, 64 ετών. Οι δύο κόρες του από τον πρώτο του γάμο, η Emma, 41 ετών, και η Lizzie, 32 ετών, ήταν ανύπαντρες και ζούσαν μαζί τους.
Την οικογένεια συμπλήρωνε η Bridget Sullivan, μια νεαρή υπηρέτρια από την Ιρλανδία, που κοιμόταν σε ένα δωμάτιο στον τρίτο όροφο.
Φωτογραφία (1890): άγνωστος φωτογράφος / Wikimedia Commons, κοινό κτήμα (public domain)
Η Lizzie δίδασκε στο κατηχητικό της εκκλησίας Central Congregational. Ήταν μέλος της Χριστιανικής Ένωσης Γυναικών για την Εγκράτεια και άλλων φιλανθρωπικών οργανώσεων.
Η ζωή στο σπίτι δεν ήταν ήρεμη. Οι κόρες σπάνια έτρωγαν μαζί με τον πατέρα και τη μητριά τους, όπως κατέθεσε αργότερα η Bridget Sullivan. Η Lizzie έλεγε ότι αποκαλούσε τη μητριά της «κυρία Borden».
Το 1892 οι εντάσεις μεγάλωσαν. Οι αδελφές ενοχλούνταν που ο πατέρας τους χάριζε ακίνητα σε συγγενείς της Abby. Τον Ιούλιο, μετά από έναν οικογενειακό καβγά, και οι δύο έφυγαν για διακοπές στο New Bedford.
Λίγες μέρες πριν από τις 4 Αυγούστου, όλο το σπίτι αρρώστησε βαριά. Ένας φίλος της οικογένειας υπέθεσε αργότερα ότι έφταιγε ένα κομμάτι πρόβειο κρέας που έμενε για μέρες στη σόμπα. Η Abby όμως φοβόταν δηλητηρίαση, γιατί ο Andrew δεν ήταν αγαπητός στην πόλη.
Στις 3 Αυγούστου έφτασε ένας επισκέπτης: ο John Vinnicum Morse, αδελφός της πρώτης συζύγου του Andrew. Θα έμενε λίγες μέρες για να συζητήσουν επαγγελματικά θέματα και κοιμήθηκε στο δωμάτιο των ξένων, στον δεύτερο όροφο.
Το πρωί ο Andrew, η Abby, ο Morse και η Bridget Sullivan πήραν πρωινό. Γύρω στις 8:48 ο Morse έφυγε για δουλειές, με την υπόσχεση να γυρίσει για το μεσημεριανό. Λίγο μετά τις 9:00 βγήκε και ο Andrew για τις πρωινές του υποθέσεις.
Η Emma έλειπε, στο Fairhaven, περίπου 15 μίλια μακριά. Στο σπίτι έμειναν τρεις γυναίκες: η Abby, η Lizzie και η Bridget, που καθάριζε τα παράθυρα απ’ έξω.
Κάποια στιγμή ανάμεσα στις 9:00 και τις 10:30, η Abby ανέβηκε στο δωμάτιο των ξένων για να στρώσει το κρεβάτι. Από εκείνη τη στιγμή, κανείς δεν την ξαναείδε ζωντανή.
Γύρω στις 10:30 ο Andrew γύρισε σπίτι. Το κλειδί του δεν άνοιγε την πόρτα, κι έτσι χτύπησε. Η Bridget πήγε να του ανοίξει, αλλά η κλειδαριά είχε κολλήσει και της ξέφυγε μια βρισιά.
Αργότερα κατέθεσε ότι ακριβώς τότε άκουσε τη Lizzie να γελάει, κάπου από την κορυφή της σκάλας. Δεν την είδε. Η Lizzie αργότερα αρνήθηκε ότι βρισκόταν πάνω.
Σύμφωνα με τη Lizzie, ο Andrew ξάπλωσε λίγο αργότερα στον καναπέ του σαλονιού. Η Bridget, κουρασμένη από τα παράθυρα, ανέβηκε να ξεκουραστεί στο δωμάτιό της.
Λίγο πριν από τις 11:10 η Bridget άκουσε τη Lizzie να φωνάζει από κάτω. Σύμφωνα με την κατάθεσή της, της είπε ότι ο πατέρας της ήταν νεκρός και ότι κάποιος είχε μπει στο σπίτι και τον είχε σκοτώσει.
Ο Andrew βρισκόταν στον καναπέ, χτυπημένος με ένα κοφτερό όργανο σαν τσεκούρι. Η Lizzie είπε στην Bridget να μην μπει στο δωμάτιο και την έστειλε να φέρει τον γιατρό της οικογένειας, Seabury Bowen, που έμενε απέναντι.
Και η Abby; Η Lizzie είπε ότι η μητριά της είχε λάβει ένα σημείωμα που την καλούσε σε μια άρρωστη φίλη. Ίσως όμως να είχε γυρίσει. Η Bridget και μια γειτόνισσα, η κυρία Churchill, ανέβηκαν τη σκάλα. Στα μισά, με τα μάτια στο ύψος του πατώματος, την είδαν πεσμένη στο δωμάτιο των ξένων.
Ο γιατρός Bowen διαπίστωσε τον θάνατο και των δύο. Οι ερευνητές εκτίμησαν ότι ο Andrew πέθανε γύρω στις 11:00, ενώ η Abby είχε πεθάνει περίπου μιάμιση ώρα νωρίτερα.
Η αστυνομία πίστεψε αρχικά ότι ο δράστης ήταν άνδρας, πιθανότατα «ξένος». Μέσα σε λίγες ώρες συνέλαβε έναν Πορτογάλο μετανάστη, που αποδείχθηκε αθώος.
Οι απαντήσεις της Lizzie στους αστυνομικούς ήταν συχνά παράξενες και αντιφατικές. Αρχικά είπε ότι άκουσε ένα βογκητό ή έναν θόρυβο πριν μπει στο σπίτι. Δύο ώρες αργότερα είπε ότι δεν άκουσε τίποτα.
Είπε επίσης ότι, όσο ο πατέρας της ήταν στο σαλόνι, είχε βγει στον αχυρώνα της αυλής. Αρκετοί αστυνομικοί που της μίλησαν σημείωσαν ότι ήταν υπερβολικά ήρεμη. Παρ’ όλα αυτά, δεν έλεγξαν ούτε τα ρούχα ούτε τα μαλλιά της, και η πρώτη έρευνα στο δωμάτιό της ήταν πρόχειρη.
Στο υπόγειο οι αστυνομικοί βρήκαν δύο μικρά τσεκούρια, δύο μεγάλα και μια λεπίδα τσεκουριού με σπασμένη λαβή. Η λαβή έμοιαζε φρεσκοσπασμένη, και η σκόνη πάνω στη λεπίδα έδινε την εντύπωση ότι είχε απλωθεί επίτηδες.
Τότε έμαθαν και κάτι ακόμη. Την προηγούμενη μέρα η Lizzie είχε ζητήσει, σύμφωνα με μαρτυρίες, να αγοράσει πρωσικό οξύ από ένα κοντινό φαρμακείο. Οι αναλύσεις πάντως δεν βρήκαν δηλητήριο στα στομάχια των θυμάτων.
Στις 5 Αυγούστου, όταν ο John Morse βγήκε από το σπίτι, εκατοντάδες άνθρωποι τον περικύκλωσαν και η αστυνομία χρειάστηκε να τον συνοδεύσει πίσω. Την επόμενη μέρα έγινε πιο διεξοδική έρευνα και κατασχέθηκε η λεπίδα με τη σπασμένη λαβή.
Το ίδιο βράδυ ο δήμαρχος και ένας αστυνομικός επισκέφθηκαν το σπίτι. Είπαν στη Lizzie ότι θεωρείται ύποπτη για τους φόνους.
Μια στενή φίλη των αδελφών, η Alice Russell, έμενε τις νύχτες στο σπίτι. Την Κυριακή το πρωί, όπως θα κατέθετε αργότερα, είδε τη Lizzie να βγάζει ένα φόρεμα από ένα ράφι και να το καίει στη σόμπα της κουζίνας. Η Lizzie της είπε ότι ήταν λερωμένο με μπογιά.
Λίγες μέρες μετά τους φόνους άρχισε η δικαστική ανάκριση. Η Lizzie κατέθεσε και τις τρεις ημέρες της διαδικασίας, χωρίς δικηγόρο, γιατί η ανάκριση γινόταν κεκλεισμένων των θυρών. Ήταν η μόνη φορά που κατέθεσε ενόρκως στην υπόθεση.
Οι απαντήσεις της άλλαζαν ξανά. Πότε έλεγε ότι διάβαζε ένα περιοδικό στην κουζίνα όταν γύρισε ο πατέρας της, πότε ότι σιδέρωνε στην τραπεζαρία, πότε ότι κατέβαινε τη σκάλα. Ο γιατρός της οικογένειας είπε ότι της είχε δώσει διπλή δόση μορφίνης για να κοιμηθεί, κάτι που ίσως εξηγούσε τη σύγχυσή της.
Στις 11 Αυγούστου 1892, μία εβδομάδα αργότερα, η Lizzie Borden συνελήφθη για τους φόνους του πατέρα και της μητριάς της. Πέρασε τους επόμενους εννέα μήνες σε ένα μικρό κελί της φυλακής της κομητείας.
Η σύλληψη ξεσήκωσε όλη τη χώρα. Γυναικείες οργανώσεις τάχθηκαν στο πλευρό της. Πολλοί δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι μια δασκάλα του κατηχητικού από καλή οικογένεια θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο.
Τον Νοέμβριο ένα μεγάλο σώμα ενόρκων (grand jury) άρχισε να ακούει την υπόθεση. Η Alice Russell είχε ήδη καταθέσει τρεις φορές, αλλά δεν είχε πει τίποτα για το φόρεμα. Ανήσυχη, συμβουλεύτηκε δικηγόρο, που της είπε ότι έπρεπε να το αναφέρει.
Την 1η Δεκεμβρίου κατέθεσε ξανά και μίλησε για τη σόμπα. Την επόμενη μέρα, 2 Δεκεμβρίου 1892, οι ένορκοι απήγγειλαν κατηγορία στη Lizzie Borden.
Η δίκη άρχισε στις 5 Ιουνίου 1893 στο New Bedford, μπροστά στο Ανώτερο Δικαστήριο της κομητείας Bristol. Προήδρευαν τρεις δικαστές: ο Albert Mason, ο Caleb Blodgett και ο Justin Dewey.
Την κατηγορία υποστήριζαν ο εισαγγελέας της κομητείας Hosea M. Knowlton και ο William Henry Moody, που αργότερα έγινε δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ. Την υπεράσπιση είχαν ο Andrew V. Jennings, ο Melvin O. Adams και ο πρώην κυβερνήτης της Μασαχουσέτης George D. Robinson.
Σχέδιο: B. West Clinedinst, 29 Ιουνίου 1893 / Library of Congress μέσω Wikimedia Commons, κοινό κτήμα (public domain)
Την 1η Ιουνίου 1893, λίγες μέρες πριν από τη δίκη, έγινε ένας ακόμη φόνος με τσεκούρι στο Fall River. Η Bertha Manchester βρέθηκε νεκρή στην κουζίνα της. Οι ομοιότητες με την υπόθεση Borden δεν πέρασαν απαρατήρητες από τους ενόρκους.
Για τον φόνο της Manchester καταδικάστηκε το 1894 ο Πορτογάλος μετανάστης Jose Correa de Mello. Διαπιστώθηκε όμως ότι δεν βρισκόταν κοντά στο Fall River την εποχή των φόνων των Borden.
Κεντρικό ζήτημα ήταν η λεπίδα του υπογείου. Η κατηγορούσα αρχή υποστήριξε ότι ο δράστης αφαίρεσε τη λαβή επειδή θα ήταν γεμάτη αίμα. Δεν απέδειξε όμως πειστικά ότι ήταν το όπλο, ενώ δύο αστυνομικοί έδωσαν αντίθετες καταθέσεις για το αν βρέθηκε και λαβή.
Δύο σημαντικά στοιχεία δεν έφτασαν ποτέ στους ενόρκους. Οι δικαστές έκριναν απαράδεκτη την κατάθεση της Lizzie στην ανάκριση. Απέκλεισαν επίσης τις μαρτυρίες για το πρωσικό οξύ, επειδή, όπως αποφάνθηκαν, το περιστατικό ήταν πολύ απομακρυσμένο χρονικά από τους φόνους.
Η Alice Russell επανέλαβε την ιστορία του φορέματος, και η υπεράσπιση δεν την αμφισβήτησε. Για το πού βρισκόταν η Lizzie, ένας μάρτυρας της υπεράσπισης, ο Hyman Lubinsky, κατέθεσε ότι την είδε να βγαίνει από τον αχυρώνα γύρω στις 11:03.
Ο Knowlton έκλεισε με μια αγόρευση πέντε ωρών. Ο δικαστής Dewey, που τον είχε διορίσει ο Robinson όταν ήταν κυβερνήτης, έδωσε στους ενόρκους οδηγίες που μια μεγάλη εφημερίδα της εποχής χαρακτήρισε έκκληση υπέρ της αθωότητάς της.
Φωτογραφία (1893): O'Neil, New Bedford / Wikimedia Commons, κοινό κτήμα (public domain)
Οι ένορκοι ήταν όλοι άνδρες, αφού οι γυναίκες δεν είχαν τότε δικαίωμα να συμμετέχουν σε σώμα ενόρκων. Κάτοικοι του Fall River είχαν εξαιρεθεί, και οι μισοί ήταν αγρότες από μικρές πόλεις της κομητείας.
Στις 20 Ιουνίου 1893 οι ένορκοι αποσύρθηκαν για να αποφασίσουν και επέστρεψαν περίπου μιάμιση ώρα αργότερα, σύμφωνα με το αρχείο Famous Trials. Κατά τον ιστορικό Joseph Conforti, είχαν αποφασίσει γρήγορα και περίμεναν περίπου μία ώρα για να μη φανεί βιαστική η απόφαση· ορισμένες αναφορές μιλούν για μία μόνο ψηφοφορία.
Σύμφωνα με το αρχείο της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου, η Lizzie Borden κρίθηκε αθώα και για τους δύο φόνους. Βγαίνοντας από το δικαστήριο, είπε στους δημοσιογράφους ότι ήταν «η πιο ευτυχισμένη γυναίκα του κόσμου».
Κανείς άλλος δεν κατηγορήθηκε ποτέ για τους φόνους.
Δύο μήνες μετά, οι δύο αδελφές μετακόμισαν σε ένα μεγάλο σπίτι στον «Λόφο», που η Lizzie ονόμασε Maplecroft. Άρχισε να υπογράφει ως Lizbeth A. Borden.
Η αθώωση όμως δεν της έδωσε πίσω τη θέση της. Πολλοί στην πόλη και στην εκκλησία της την απέφευγαν. Το 1897 κατηγορήθηκε για κλοπή καταστήματος στο Providence. Το 1905, μετά από έναν καβγά, η Emma έφυγε από το σπίτι και οι αδελφές δεν ξαναβρέθηκαν ποτέ.
Η Lizzie πέθανε από πνευμονία την 1η Ιουνίου 1927, σε ηλικία 66 ετών. Η Emma πέθανε εννέα μέρες αργότερα. Τάφηκαν στο οικογενειακό οικόπεδο των Borden, στο νεκροταφείο Oak Grove του Fall River, μαζί με τον πατέρα και τη μητριά τους.
Φωτογραφία (2025): Interstellarity / Wikimedia Commons, CC0
Η επίσημη δικαστική κατάληξη είναι σαφής: η μόνη κατηγορούμενη κρίθηκε αθώα και η υπόθεση έμεινε ανεξιχνίαστη. Γύρω της όμως γεννήθηκαν πολλές θεωρίες και ένα πλήθος σεναρίων. Τίποτα από αυτά δεν αποδείχθηκε σε δικαστήριο:
| Θεωρία | Ποιος την υποστήριξε | Τι ισχύει |
|---|---|---|
| Η Lizzie, σε κατάσταση διασχιστικής φυγής | Η συγγραφέας Victoria Lincoln, το 1967 | Υπόθεση συγγραφέα· η Lizzie αθωώθηκε |
| Ο θείος John Morse | Η αστυνομία τον εξέτασε για ένα διάστημα | Είχε άλλοθι, που η αστυνομία χαρακτήρισε υπερβολικά τέλειο και λεπτομερές |
| Ένας «William Borden», υποτιθέμενος νόθος γιος | Ο συγγραφέας Arnold Brown | Ο ερευνητής Leonard Rebello έδειξε ότι δεν ήταν γιος του Andrew |
| Η Emma | Ο συγγραφέας Frank Spiering, το 1984 | Βρισκόταν στο Fairhaven· καμία απόδειξη ότι επέστρεψε |
| Ομολογία της Bridget Sullivan στο τέλος της ζωής της | Μεταγενέστερη φήμη | Ανεπιβεβαίωτη φήμη· η ληξιαρχική πράξη του θανάτου της (Butte, 1948) καταγράφει ως δηλούντα το νοσοκομείο της κομητείας, όχι κάποια συγγενή |
Ο ιστορικός Joseph Conforti, που μεγάλωσε στο Fall River, υποστηρίζει σε άρθρο του στο Smithsonian ότι η κοινωνική τάξη, οι προκαταλήψεις για τους μετανάστες και τα στερεότυπα για τις γυναίκες βάρυναν στην αθώωση. Είναι ερμηνεία ιστορικού, όχι δικαστικό εύρημα.
Το σπίτι στην οδό Second, σήμερα στον αριθμό 230, στέκει ακόμη. Από το 1996 λειτουργεί ως μουσείο και ξενώνας. Η λεπίδα του τσεκουριού και άλλα αντικείμενα της δίκης φυλάσσονται στην Ιστορική Εταιρεία του Fall River.
Ο θείος των κοριτσιών, John V. Morse, φτάνει το βράδυ και κοιμάται στο δωμάτιο των ξένων.
Η Abby Borden σκοτώνεται στο δωμάτιο των ξένων και, περίπου μιάμιση ώρα αργότερα, ο Andrew Borden στο σαλόνι.
Η Lizzie Borden συλλαμβάνεται για τους φόνους του πατέρα και της μητριάς της.
Ένα μεγάλο σώμα ενόρκων απαγγέλλει κατηγορία, μία μέρα μετά τη νέα κατάθεση της Alice Russell.
Αρχίζει η δίκη στο New Bedford, μπροστά στο Ανώτερο Δικαστήριο της κομητείας Bristol.
Οι ένορκοι κρίνουν τη Lizzie Borden αθώα.
Η Lizzie Borden πεθαίνει στο Fall River, σε ηλικία 66 ετών. Η Emma πεθαίνει εννέα μέρες αργότερα.
Μια λεπίδα με σπασμένη λαβή που βρέθηκε στο υπόγειο. Η κατηγορούσα αρχή δεν απέδειξε πειστικά ότι ήταν το όπλο. Φυλάσσεται στην Ιστορική Εταιρεία του Fall River.
Σύμφωνα με την Alice Russell, την Κυριακή μετά τους φόνους η Lizzie έκαψε ένα φόρεμα λέγοντας ότι ήταν λερωμένο με μπογιά.
Μαρτυρίες ότι την προηγούμενη μέρα ζήτησε να αγοράσει πρωσικό οξύ. Το δικαστήριο τις απέκλεισε από τη δίκη.
Essex, Νέα Υόρκη, 1882. Ένας άγνωστος φτάνει με θαλαμηγό, παντρεύεται μια χήρα της περιοχής και αφήνει πίσω του κώδικες που κανείς δεν έχει διαβάσει.
Η Κυρία των ΑμμόλοφωνProvincetown, καλοκαίρι 1974. Ένα κορίτσι ακολουθεί τον σκύλο του στους αμμόλοφους και βρίσκει μια γυναίκα που κανείς δεν μπορεί να ονομάσει.
Villisca 1912Αϊόβα, Ιούνιος 1912. Μια οικογένεια επιστρέφει από μια εκδήλωση στην εκκλησία μαζί με δύο μικρές φίλες που θα περάσουν τη νύχτα στο σπίτι.
Γεννήθηκε το 1822. Επιχειρηματίας του Fall River, πρόεδρος της Union Savings Bank και μέλος διοικήσεων υφαντουργείων.
Γεννήθηκε το 1828 ως Abby Durfee Gray. Παντρεύτηκε τον Andrew Borden τρία χρόνια μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του.
Αιωνία η μνήμη τους. Οι ιστορίες τους αξίζουν σεβασμό.
Ε: Τι συνέβη στο σπίτι των Borden στις 4 Αυγούστου 1892;
Α: Ο Andrew Borden και η σύζυγός του Abby βρέθηκαν νεκροί μέσα στο σπίτι τους, στην οδό Second του Fall River της Μασαχουσέτης. Οι φόνοι έγιναν το πρωί, με διαφορά περίπου μιάμισης ώρας.
Ε: Πού και πότε έγινε η δίκη;
Α: Η δίκη έγινε στο New Bedford της Μασαχουσέτης, από τις 5 έως τις 20 Ιουνίου 1893, μπροστά στο Ανώτερο Δικαστήριο της κομητείας Bristol.
Ε: Ποιοι βρίσκονταν στο σπίτι εκείνο το πρωί;
Α: Το ζευγάρι Andrew και Abby Borden, η μικρότερη κόρη του Andrew, Lizzie, και η υπηρέτρια Bridget Sullivan. Η Emma έλειπε στο Fairhaven και ο θείος John Morse είχε βγει νωρίς το πρωί.
Ε: Μπορεί κανείς να επισκεφθεί σήμερα το σπίτι;
Α: Ναι. Το σπίτι λειτουργεί ως μουσείο και ξενώνας από το 1996. Αντικείμενα της δίκης φυλάσσονται στην Ιστορική Εταιρεία του Fall River.
Πάνω από 130 χρόνια μετά, το πρωινό της 4ης Αυγούστου 1892 παραμένει ένα από τα πιο πολυσυζητημένα της αμερικανικής ιστορίας. Ένα δικαστήριο έδωσε την απάντησή του, αλλά το ερώτημα ποιος σκότωσε τον Andrew και την Abby Borden δεν απαντήθηκε ποτέ επίσημα.
Για άλλες οικογένειες που χάθηκαν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, διαβάστε για το Hinterkaifeck, για το Villisca και για την οικογένεια Miyazawa στο Setagaya. Για μια ακόμη δίκη που δίχασε την κοινή γνώμη, υπάρχει η υπόθεση Wallace στο Liverpool. Δείτε επίσης τη λίμνη Bodom, το Chevaline, τον διαδραστικό χάρτη ή όλες τις υποθέσεις.
Έχετε διόρθωση, πηγή ή πληροφορία για την υπόθεση; Γράψτε μας από τη σελίδα Επικοινωνία.
Κεντρική εικόνα: το σπίτι των Borden στην οδό Second του Fall River όπως είναι σήμερα, ως ξενώνας-μουσείο (φωτογραφία 2008), DkEgy / Wikimedia Commons, κοινό κτήμα (public domain), περικομμένη σε 16:9. Οι υπόλοιπες εικόνες έχουν τα στοιχεία τους κάτω από κάθε φωτογραφία. Σύμφωνα με τον κανόνα του site, δεν δημοσιεύουμε φωτογραφίες των θυμάτων ή της σκηνής του εγκλήματος.
