Υπόθεση Wallace: Το τηλεφώνημα του κυρίου Qualtrough (1931)

Φανταστείτε το Λίβερπουλ τη Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 1931. Είναι χειμωνιάτικο βράδυ και στο υπόγειο του City Café, στη North John Street, τα μέλη μιας σκακιστικής λέσχης στήνουν τα πιόνια τους.

Λίγο μετά τις επτά χτυπά το δημόσιο τηλέφωνο της καφετέριας. Ένας άνδρας με δυνατή, κάπως βραχνή φωνή ζητά κάποιον που δεν έχει έρθει ακόμη και αφήνει ένα μήνυμα με ένα όνομα που κανείς δεν έχει ξανακούσει.

Έτσι ξεκινά η υπόθεση Wallace, η δολοφονία της Julia Wallace, που ο Raymond Chandler θα ονόμαζε «αδύνατο φόνο». Ποιος ήταν ο άνθρωπος στο τηλέφωνο και γιατί ήθελε τόσο πολύ να στείλει έναν ήσυχο ασφαλιστή στην άλλη άκρη της πόλης;

Ο Άνθρωπος από την Prudential

Ο William Herbert Wallace ήταν 52 ετών και δούλευε ως εισπράκτορας ασφαλίστρων για την Prudential. Κάθε εβδομάδα γύριζε τα σπίτια της συνοικίας Clubmoor, μάζευε μικρές δόσεις και τις κρατούσε σε ένα κουτί στο σπίτι του, μέχρι να τις παραδώσει.

Είχε μόνο έναν νεφρό, αφού τον άλλο τον είχαν αφαιρέσει το 1907, και η υγεία του ήταν εύθραυστη. Στον ελεύθερο χρόνο του δίδασκε χημεία με μερική απασχόληση, ασχολούνταν με τη βοτανική και έπαιζε σκάκι, αν και όχι ιδιαίτερα καλά.

Με τη σύζυγό του, τη Julia, ζούσαν από το 1915 σε ένα μικρό σπίτι σε σειρά, στη Wolverton Street 29 της συνοικίας Anfield. Η Julia έπαιζε πιάνο, και το 1928 ο William έμαθε βιολί για να τη συνοδεύει στις μουσικές τους βραδιές.

Φωτογραφία: Rept0n1x / Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0

Το Μήνυμα στη Σκακιστική Λέσχη

Ο Wallace ήταν μέλος της Liverpool Central Chess Club, που συνεδρίαζε στο City Café, αλλά πήγαινε σπάνια. Στον πίνακα ανακοινώσεων, δίπλα στο τηλέφωνο, ήταν κρεμασμένο το πρόγραμμα του τουρνουά: τη Δευτέρα 19 Ιανουαρίου είχε αγώνα. Είχε όμως χάσει και τους τρεις προηγούμενους.

Το τηλεφώνημα το σήκωσε ο αρχηγός της λέσχης, Samuel Beattie. Ο άγνωστος ρώτησε αν ήταν εκεί ο Wallace και, όταν άκουσε ότι δεν ήταν, δεν ήθελε να ξαναπάρει αργότερα. Υπαγόρευσε ένα μήνυμα.

Ο Wallace έφτασε περίπου είκοσι πέντε λεπτά αργότερα. Ο αντίπαλός του δεν είχε εμφανιστεί, οπότε κάθισε σε άλλο παιχνίδι, με κάποιον McCartney. Γύρω στις 7:50 ο Beattie πήγε στο τραπέζι του και του έδωσε το σημείωμα.

Ο Wallace είπε ότι δεν ήξερε κανέναν Qualtrough. Μαζί με τον Beattie και ένα άλλο μέλος προσπάθησαν να καταλάβουν πού βρισκόταν η άγνωστη διεύθυνση. Εκείνο το βράδυ κέρδισε την παρτίδα του και στον δρόμο για το σπίτι την ξανάπαιζε κίνηση προς κίνηση στον φίλο του James Caird.

Μια Διεύθυνση στο Νότιο Λίβερπουλ

Την Τρίτη 20 Ιανουαρίου ο Wallace τελείωσε τη δουλειά και γύρισε σπίτι. Γύρω στις 6:30 με 6:45 το απόγευμα, ένα παιδί που μοίραζε γάλα, ο Alan Close, χτύπησε την πόρτα. Του άνοιξε η Julia. Ήταν ζωντανή και μίλησαν για λίγο.

Λίγο αργότερα ο Wallace έφυγε, λέγοντας στη Julia ότι θα γύριζε όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Βγήκε από την πίσω πόρτα, στο στενό που περνούσε πίσω από τα σπίτια.

Για να φτάσει στη Menlove Gardens χρειαζόταν τρία διαφορετικά τραμ. Στις 7:06, σύμφωνα με τον υπολογισμό της αστυνομίας, βρισκόταν ήδη σε τραμ στη Smithdown Lane.

Ένας επιβάτης που ρωτούσε τον δρόμο

Στο τραμ ρώτησε τον εισπράκτορα και τον ελεγκτή πού έπρεπε να κατέβει. Τους είπε ότι ήταν «εντελώς ξένος» σε εκείνη την περιοχή και τους εξήγησε για ποιο ραντεβού πήγαινε.

Όταν κατέβηκε, συνέχισε να ρωτά για τη διεύθυνση: περαστικούς, έναν αστυνομικό στη βάρδια του και σε ένα πρακτορείο εφημερίδων. Αργότερα, περίπου δώδεκα άνθρωποι θυμήθηκαν ότι τον είδαν εκείνο το βράδυ.

Menlove Gardens East

Η Menlove Gardens ήταν μια ήσυχη γειτονιά με τρεις δρόμους γύρω από ένα τριγωνικό πράσινο. Υπήρχαν η Menlove Gardens North, η South και η West. Η East δεν υπήρχε.

Ο Wallace χτύπησε την πόρτα στο νούμερο 25 της Menlove Gardens West. Κανείς εκεί δεν είχε ακούσει για κάποιον Qualtrough. Ρώτησε ξανά και ξανά και, μετά από περίπου 40 λεπτά, τα παράτησε.

Φωτογραφία (2024): G8JCI / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0

Πήρε τον δρόμο της επιστροφής προς το Anfield. Λίγο πριν φτάσει, γύρω στις 8:35, μια δακτυλογράφος, η Lillian Hall, είπε αργότερα ότι τον είδε να μιλά με έναν άνδρα στη Richmond Road, κοντά στο σπίτι του.

Η Πόρτα που Δεν Άνοιγε

Γύρω στις 8:45 οι γείτονες, John και Florence Johnston, έβγαιναν από το σπίτι τους. Στο πίσω στενό συνάντησαν τον Wallace, που τους είπε ότι δεν μπορούσε να μπει: ούτε η μπροστινή ούτε η πίσω πόρτα άνοιγαν.

Μπροστά στα μάτια τους ο Wallace δοκίμασε ξανά την πίσω πόρτα. Αυτή τη φορά άνοιξε.

Μπήκε μόνος του στο σκοτεινό σπίτι και άναψε μια λάμπα. Λίγο μετά βγήκε και τους φώναξε να έρθουν να δουν.

Η Julia ήταν πεσμένη στο μπροστινό σαλόνι, δίπλα στη σόμπα γκαζιού. Είχε δεχτεί πολλά και πολύ βίαια χτυπήματα στο κεφάλι. Κάτω από το σώμα της υπήρχε ένα αδιάβροχο, μισοκαμένο από τη σόμπα.

Ένα σπίτι με δύο ιστορίες

Το σπίτι έμοιαζε με σκηνή ληστείας που είχε στραβώσει. Το κουτί με τα χρήματα των ασφαλίστρων, στο ντουλάπι της κουζίνας, ήταν ανοιγμένο και τα μετρητά έλειπαν.

Όμως η τσάντα της Julia ήταν στη θέση της και κανένα άλλο δωμάτιο, εκτός από ένα υπνοδωμάτιο, δεν έδειχνε να έχει ψαχτεί. Το όπλο του φόνου δεν βρέθηκε πουθενά.

Ο Τηλεφωνικός Θάλαμος στη Breck Road

Η αστυνομία του Λίβερπουλ είχε αποδυναμωθεί σοβαρά μετά την απεργία του 1919, και η έρευνα ξεκίνησε με λάθη. Η σκηνή δεν προστατεύτηκε και αργότερα βρέθηκαν αποτυπώματα αστυνομικών σε όλο το δωμάτιο.

Ο ιατροδικαστής του Πανεπιστημίου του Λίβερπουλ, John MacFall, δεν μέτρησε τη θερμοκρασία του σώματος ούτε του δωματίου. Με βάση τη νεκρική ακαμψία, η πρώτη του εκτίμηση τοποθετούσε τον θάνατο γύρω στις 8 το βράδυ. Στη δίκη όμως κατέθεσε ότι η Julia ήταν νεκρή τουλάχιστον τέσσερις ώρες πριν από τις 10, δηλαδή από τις 6 περίπου ή νωρίτερα, χωρίς νέο εύρημα που να εξηγεί τη διαφορά.

Τότε ήρθε το πρώτο σοβαρό εύρημα. Είτε τυχαία είτε σκόπιμα, ο καλών της Δευτέρας είχε χρησιμοποιήσει τον θάλαμο με τρόπο που έκανε το τηλεφωνικό κέντρο του Anfield να καταγράψει την ώρα: 7:20. Η κλήση είχε γίνει από θάλαμο στη γωνία Rochester Road και Breck Road, μόλις 400 γιάρδες (περίπου 370 μέτρα) από τη Wolverton Street.

Ο θάλαμος ήταν δίπλα σε στάση τραμ. Και η κλήση είχε γίνει λίγα λεπτά αφότου ο Wallace, όπως παραδέχτηκε ο ίδιος, είχε φύγει από το σπίτι για τη λέσχη.

Τα ερωτήματα της αστυνομίας

Για τους ντετέκτιβ, το σχέδιο φαινόταν πια καθαρό: ο ίδιος ο Wallace ήταν ο «Qualtrough» και είχε στήσει μόνος του το άλλοθί του. Τα στοιχεία όμως δεν έδεναν εύκολα.

• Η φωνή: ο Beattie, που γνώριζε τον Wallace χρόνια, ήταν βέβαιος ότι η φωνή στο τηλέφωνο δεν ήταν δική του.
• Το αίμα: όποιος σκότωσε τη Julia θα ήταν γεμάτος αίματα. Στο κοστούμι του Wallace δεν βρέθηκε ίχνος, και η μπανιέρα και οι σωληνώσεις δεν είχαν χρησιμοποιηθεί πρόσφατα.
• Ο χρόνος: αν η Julia ζούσε στις 6:30-6:45, ο Wallace είχε ελάχιστα λεπτά για τον φόνο, το καθάρισμα, το «στήσιμο» της ληστείας και τη διαδρομή ως το τραμ.

Οι ντετέκτιβ έκαναν δοκιμές με αστυνομικούς στις ίδιες διαδρομές τραμ και κατέληξαν σε 15-20 λεπτά. Σε μία δοκιμή, ένας νεαρός αστυνομικός έκανε τις κινήσεις του φόνου και έτρεξε ως τη στάση, κάτι που ένας άρρωστος 52χρονος δύσκολα θα κατάφερνε.

Υπήρχε και μια λεπτομέρεια που δεν βοήθησε τον Wallace. Δύο μέρες μετά τον φόνο ρώτησε επίμονα τον Beattie τι ώρα ακριβώς είχε δεχτεί το τηλεφώνημα. Και πριν φύγει, του είπε ότι μόλις είχε έρθει από την αστυνομία και τον είχαν «καθαρίσει».

Απρίλιος 1931, St George’s Hall

Στις 2 Φεβρουαρίου 1931 ο Wallace συνελήφθη για τον φόνο της συζύγου του. Το συνδικάτο των υπαλλήλων της Prudential οργάνωσε στο Λονδίνο μια μυστική «εικονική δίκη». Το αποτέλεσμα ήταν ομόφωνα «αθώος» και το συνδικάτο ανέλαβε τα έξοδα της υπεράσπισής του.

Η δίκη ξεκίνησε στις 22 Απριλίου στο St George’s Hall του Λίβερπουλ. Κατηγορούσε ο Edward Hemmerde και υπερασπιζόταν ο Roland Oliver. Ο Hemmerde επέμενε ότι «κανείς εκτός από τον Wallace» δεν ήξερε ότι θα πήγαινε στη λέσχη εκείνη τη Δευτέρα.

Ο Oliver απάντησε με το πρόγραμμα του τουρνουά. Ήταν κρεμασμένο εδώ και εβδομάδες στον πίνακα του City Café, σε κοινή θέα, δίπλα στο τηλέφωνο.

Φωτογραφία (2014): Michael D Beckwith / Wikimedia Commons, CC0

Η απόφαση των ενόρκων

Ο δικαστής Wright είπε στους ενόρκους ότι τα στοιχεία δεν απέκλειαν την εύλογη πιθανότητα να έχει διαπράξει άλλος το έγκλημα. Η σύνοψή του έγερνε ξεκάθαρα προς την αθώωση.

«Αυτός ο φόνος, φαντάζομαι, πρέπει να είναι σχεδόν χωρίς προηγούμενο στα χρονικά του εγκλήματος.»

Δικαστής Wright, στη σύνοψή του προς τους ενόρκους, Απρίλιος 1931, από τα πρακτικά της δίκης («The Trial of William Herbert Wallace», W. F. Wyndham-Brown, 1933· σε ελληνική απόδοση)

Οι ένορκοι βγήκαν σε περίπου μία ώρα. Ο Wallace κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε θάνατο δι’ απαγχονισμού. Ένας παρατηρητής στην αίθουσα, ο F. J. Salfield, έγραψε αργότερα ότι αυτό που τον έβλαψε περισσότερο ήταν η «παράξενη ψυχραιμία» του.

Μάιος 1931, Λονδίνο

Μετά την ετυμηγορία, η κοινή γνώμη άρχισε να γυρίζει. Ο καθεδρικός ναός του Λίβερπουλ έκανε ειδικές προσευχές, ενώ ο Wallace περίμενε στο κελί των μελλοθανάτων.

Οι πιθανότητες της έφεσης ήταν μικρές. Το Court of Criminal Appeal δεν είχε ακυρώσει ποτέ καταδίκη σε θανατική ποινή με το σκεπτικό ότι η ετυμηγορία ήταν παράλογη ή δεν στηριζόταν στα στοιχεία.

Στις 18 και 19 Μαΐου 1931 η έφεση εκδικάστηκε στο Λονδίνο από τον Lord Chief Justice Hewart και δύο ακόμη δικαστές. Αποσύρθηκαν για διάσκεψη και γύρισαν με την απόφαση: η καταδίκη ακυρωνόταν, επειδή «δεν μπορεί να στηριχθεί, λαμβάνοντας υπόψη τα αποδεικτικά στοιχεία» (R v Wallace, Wikipedia).

Φωτογραφία (2019): David Castor / Wikimedia Commons, CC0

Ήταν η πρώτη φορά που καταδίκη για φόνο ακυρώθηκε στην Αγγλία επειδή η ετυμηγορία δεν στηριζόταν στα αποδεικτικά στοιχεία. Ο Wallace βγήκε ελεύθερος, αλλά η ερώτηση για το ποιος σκότωσε τη Julia έμεινε ανοιχτή.

Μια Ζωή μετά την Αίθουσα

Ο Wallace γύρισε στη δουλειά του στην Prudential, σε γραφείο αυτή τη φορά. Σε άρθρα που δημοσιεύτηκαν με το όνομά του το 1932, και που κατά πολλούς τα έγραψε δημοσιογράφος, περιέγραφε πώς οι παλιοί συμπαίκτες του στο City Café γύριζαν το κεφάλι όταν περνούσαν από το τραπέζι του.

Μετακόμισε στο Wirral, στην άλλη όχθη του Mersey. Στις 26 Φεβρουαρίου 1933, λιγότερο από δύο χρόνια μετά την έφεση, πέθανε από νεφρική νόσο στο νοσοκομείο Clatterbridge, σε ηλικία 54 ετών. Θάφτηκε μαζί με τη Julia στο νεκροταφείο του Anfield.

Φωτογραφία (2019): Rodhullandemu / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0

Η πλάκα γράφει ότι η Julia ήταν 52 ετών. Το 2001 ο ερευνητής James Murphy βρήκε το πιστοποιητικό γέννησής της: είχε γεννηθεί το 1861 και ήταν στην πραγματικότητα 17 χρόνια μεγαλύτερη από τον σύζυγό της.

Ποιος Ήταν ο Qualtrough;

Σχεδόν ένας αιώνας έρευνας δεν έχει φέρει συμφωνία. Τα ίδια στοιχεία διαβάζονται με δύο τρόπους, και κάθε θεωρία έχει ένα κενό.

Θεωρία	Τι τη στηρίζει	Τι την αποδυναμώνει
Ο Wallace τα έστησε όλα	Ο θάλαμος κοντά στο σπίτι, οι πολλές ερωτήσεις του στη διαδρομή, που άφησαν πολλούς μάρτυρες, η ερώτηση για την ώρα της κλήσης	Καθόλου αίμα, ελάχιστος χρόνος, κανένα κίνητρο, η φωνή που ο Beattie δεν αναγνώρισε
Ο Richard Gordon Parry	Ήξερε το σπίτι, τη Julia και πού φυλάγονταν τα χρήματα· ένας μάρτυρας μίλησε για ματωμένο γάντι στο αυτοκίνητό του	Άλλοθι από την Olivia Brine για όλο το κρίσιμο διάστημα· δεν κατηγορήθηκε ποτέ
Ο Parry με συνεργό	Εξηγεί και το τηλεφώνημα και το άλλοθι του Parry	Ο συνεργός δεν έχει ταυτοποιηθεί

Ο Richard Gordon Parry

Τη δεκαετία του 1960 ο συγγραφέας Jonathan Goodman εντόπισε έναν νεαρό πρώην συνάδελφο του Wallace, που το 1928 είχε αναλάβει μέρος των εισπράξεων όταν εκείνος ήταν άρρωστος. Ο Wallace είχε διαπιστώσει τότε ότι δεν είχαν αποδοθεί όλα τα ασφάλιστρα. Ο Goodman δεν τον κατονόμασε.

Το 1981 ο ραδιοφωνικός δημοσιογράφος Roger Wilkes τον κατονόμασε: Richard Gordon Parry, 22 ετών το 1931. Βρήκε έναν μηχανικό που είπε ότι εκείνο το βράδυ ο Parry έπλυνε το αυτοκίνητό του σε ένα συνεργείο και ότι ένα γάντι του ήταν μουσκεμένο στο αίμα.

Το 2018 ο Antony M. Brown, στο βιβλίο «Move to Murder», υιοθέτησε μια θεωρία του ερευνητή Rod Stringer. Ο Parry σχεδίασε μια κλοπή με αντιπερισπασμό και ένας άγνωστος συνεργός μπήκε στο σπίτι παριστάνοντας τον «Qualtrough». Όταν η Julia τον αντιλήφθηκε, η κλοπή έγινε φόνος.

Η άλλη πλευρά

Δεν πείστηκαν όλοι. Το 2013 η συγγραφέας P. D. James υποστήριξε στους Sunday Times ότι ο Wallace σκότωσε τη Julia, φορώντας το αδιάβροχο για να προστατευτεί από το αίμα. Το 1977 πάντως μια νέα εικονική δίκη, από τη Merseyside Medico-Legal Society, κατέληξε και πάλι σε «αθώος».

«Το ονομάζω αδύνατο φόνο, γιατί ο Wallace δεν θα μπορούσε να τον έχει διαπράξει, και ούτε κανείς άλλος.»

Raymond Chandler, «Raymond Chandler Speaking» (1962), όπως τον παραθέτει ο Edward Winter (σε ελληνική απόδοση)

Ανάλυση Σκηνής

Η Σκηνή του Εγκλήματος

Wolverton Street 29, Anfield, Λίβερπουλ, Ηνωμένο Βασίλειο 20 Ιανουαρίου 1931, βράδυ

Τόπος

Το μπροστινό σαλόνι (parlour) ενός σπιτιού σε σειρά, στη συνοικία Anfield

Τι έλειπε

Τα χρήματα των ασφαλίστρων από ένα κουτί στο ντουλάπι της κουζίνας

Τι δεν βρέθηκε ποτέ

Το όπλο του φόνου

Διαχρονική Ανοικοδόμηση

Χρονολόγιο

1. 19 Ιανουαρίου 1931, περίπου 19:20

   Το τηλεφώνημα

   Ένας άνδρας που συστήνεται ως R. M. Qualtrough αφήνει μήνυμα για τον Wallace στη σκακιστική λέσχη του City Café, από τηλεφωνικό θάλαμο 400 γιάρδες από το σπίτι του.

2. 20 Ιανουαρίου 1931, βράδυ

   Menlove Gardens East

   Ο Wallace ψάχνει για περίπου 40 λεπτά μια διεύθυνση που δεν υπάρχει. Επιστρέφοντας γύρω στις 20:45, βρίσκει τη Julia νεκρή στο σαλόνι.

3. 2 Φεβρουαρίου 1931

   Η σύλληψη

   Ο Wallace συλλαμβάνεται και κατηγορείται για τον φόνο της συζύγου του.

4. 22-25 Απριλίου 1931

   Η δίκη

   Στο St George's Hall οι ένορκοι τον κρίνουν ένοχο σε περίπου μία ώρα. Καταδικάζεται σε θάνατο.

5. 19 Μαΐου 1931

   Η έφεση

   Το Court of Criminal Appeal ακυρώνει την καταδίκη, γιατί η ετυμηγορία δεν στηρίζεται στα αποδεικτικά στοιχεία.

6. 26 Φεβρουαρίου 1933

   Ο θάνατος του Wallace

   Πεθαίνει από νεφρική νόσο στο νοσοκομείο Clatterbridge, στο Wirral, διακηρύσσοντας ως το τέλος την αθωότητά του.

Προφίλ

Οι Ύποπτοι

Πάτησε «Στοιχεία» σε μια κάρτα για άλλοθι & κίνητρο

Η καταδίκη ακυρώθηκε (Εφετείο, 1931)

William Herbert Wallace

52 ετών · Εισπράκτορας ασφαλίστρων της Prudential

Ο σύζυγος. Καταδικάστηκε σε θάνατο το 1931· η καταδίκη ακυρώθηκε στην έφεση. Πέθανε το 1933.

Άλλοθι Περίπου δώδεκα μάρτυρες τον είδαν σε τραμ και στους δρόμους γύρω από τη Menlove Gardens την ώρα που, κατά πάσα πιθανότητα, γινόταν ο φόνος.

Στοιχεία Κλείσιμο

Αποβιώσας

Richard Gordon Parry

22 ετών · Πρώην συνάδελφος του Wallace στην Prudential

Τον ανέκρινε η αστυνομία το 1931. Τον κατονόμασαν οι ερευνητές Jonathan Goodman και Roger Wilkes. Δεν κατηγορήθηκε ποτέ και πέθανε το 1980.

Άλλοθι Η Olivia Brine κατέθεσε ότι ήταν στο σπίτι της από τις 17:30 ως τις 20:30 εκείνο το βράδυ.

Στοιχεία Κλείσιμο

Παρόμοιες Υποθέσεις

2026

Η καλύβα στο Rat River

Fort McPherson, καλοκαίρι 1931. Ένας ξένος κατεβαίνει το ποτάμι με σχεδία, αγοράζει εφόδια, απαντά μονολεκτικά και χάνεται προς το Rat River. Λίγους μήνες μετά, ένα χτύπημα στην πόρτα της καλύβας του θα κινητοποιήσει όλο τον Βορρά.

Σε Μνήμη — Υπόθεση Wallace: Το τηλεφώνημα του κυρίου Qualtrough (1931)

Julia Wallace , 69 — Σύζυγος του William Herbert Wallace, πιανίστρια σε οικογενειακές μουσικές βραδιές

Αιωνία η μνήμη τους. Οι ιστορίες τους αξίζουν σεβασμό.

Συχνές ερωτήσεις

Ε: Τι ήταν η υπόθεση Wallace;
Α: Η δολοφονία της Julia Wallace στο σπίτι της στο Λίβερπουλ, στις 20 Ιανουαρίου 1931, ενώ ο σύζυγός της έψαχνε, όπως είπε, μια διεύθυνση που του είχε δώσει τηλεφωνικά ένας άγνωστος «R. M. Qualtrough».

Ε: Λύθηκε η δολοφονία της Julia Wallace;
Α: Όχι. Η καταδίκη του William Herbert Wallace ακυρώθηκε στην έφεση και κανείς άλλος δεν κατηγορήθηκε ποτέ.

Ε: Ποιος ήταν ο R. M. Qualtrough;
Α: Δεν έχει διαπιστωθεί. Η αστυνομία πίστευε ότι ήταν ο ίδιος ο Wallace, ενώ μεταγενέστεροι ερευνητές έστρεψαν την προσοχή στον Richard Gordon Parry.

Ε: Γιατί η υπόθεση είναι σημαντική για τη δικαιοσύνη;
Α: Η απόφαση R v Wallace (1931) ήταν η πρώτη φορά που το αγγλικό εφετείο ακύρωσε καταδίκη για φόνο επειδή η ετυμηγορία δεν στηριζόταν στα στοιχεία.

Ε: Πού μαθαίνω περισσότερα;
Α: Στα βιβλία των Jonathan Goodman, Roger Wilkes και Antony M. Brown, και στην ταινία του BBC «The Man from the Pru» (1990), με τον Jonathan Pryce.

Συμπέρασμα

Η υπόθεση Wallace δεν έχει όπλο, δεν έχει ομολογία και δεν έχει μάρτυρα της ίδιας της πράξης. Έχει ένα τηλεφώνημα, έναν δρόμο που δεν υπήρξε ποτέ και έναν άνθρωπο που μπορεί να ήταν ο πιο ψυχρός δολοφόνος του Λίβερπουλ ή το θύμα ενός σχεδόν τέλειου σχεδίου. Σχεδόν έναν αιώνα μετά, κάθε στοιχείο της δείχνει ακόμη προς δύο κατευθύνσεις.

Για ένα ακόμη αίνιγμα όπου κάθε στοιχείο επιδέχεται δύο αναγνώσεις, διαβάστε τη λίμνη Bodom, με τον μοναδικό επιζώντα που έγινε ύποπτος. Για μυστηριώδεις κώδικες και μηνύματα, υπάρχουν ο Henry Debosnys και η υπόθεση Yogtze, ενώ για μια άγνωστη με οκτώ ψεύτικες ταυτότητες, η γυναίκα της Isdalen.

Για φόνους μέσα στο ίδιο το σπίτι, δείτε το Villisca του 1912, το Hinterkaifeck και την υπόθεση Setagaya στο Τόκιο. Μπορείτε επίσης να εξερευνήσετε τον διαδραστικό χάρτη ή όλες τις υποθέσεις.

Έχετε διόρθωση, πηγή ή πληροφορία για την υπόθεση; Γράψτε μας από τη σελίδα Επικοινωνία.

Πηγές

• Wikipedia: William Herbert Wallace
• Wikipedia: R v Wallace (1931) 23 Cr App R 32
• Edward Winter, Chess and the Wallace Murder Case, Chess Notes (ενημέρωση 8/9/2025)
• Liverpool Echo: Fake street and strange alibi at the heart of Liverpool’s oldest unsolved murder, Emilia Bona (18/1/2021)
• Liverpool Echo: Liverpool’s oldest unsolved murder has baffled detectives for 91 years, Emilia Bona και Annie Williams (20/1/2022)
• W. F. Wyndham-Brown (επιμ.): The Trial of William Herbert Wallace, Victor Gollancz, 1933 (πρακτικά της δίκης), Internet Archive
• Skeptical Inquirer: The ‘Impossible’ Murder of Julia Wallace, Joe Nickell (10/2021)
• Liverpool City Police (ιστορικό αρχείο): Julia Wallace Murder, Mark Russell
• The Kent State University Press: The Killing of Julia Wallace, Jonathan Goodman
• Roger Wilkes, «Wallace: The Final Verdict», Bodley Head, 1984
• James Murphy, «The Murder of Julia Wallace», Bluecoat Press, 2001
• Antony M. Brown, «Move to Murder», Mirror Books, 2018

Κεντρική εικόνα: η πινακίδα της Wolverton Street στο Anfield, Rept0n1x / Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0, περικομμένη σε 16:9. Οι υπόλοιπες εικόνες έχουν τα στοιχεία τους κάτω από κάθε φωτογραφία. Σύμφωνα με τον κανόνα του site, δεν δημοσιεύουμε φωτογραφίες του θύματος ή της σκηνής του εγκλήματος.

Σχετικά Άρθρα

• Lake Bodom 1960
• Villisca 1912
• Hinterkaifeck 1922