Mad Trapper του Rat River, 1931: ο σιωπηλός ξένος της Αρκτικής

Φανταστείτε το Fort McPherson, στα Βορειοδυτικά Εδάφη του Καναδά, στις 9 Ιουλίου 1931. Μια ζεστή μέρα του αρκτικού καλοκαιριού, ένας άνδρας κατεβαίνει τον ποταμό Peel με μια σχεδία. Τη βγάζει στην όχθη, ανεβαίνει στο εμπορικό κατάστημα του οικισμού και αγοράζει εφόδια.

Στις ερωτήσεις δίνει αόριστες απαντήσεις και μιλά μόνο όσο χρειάζεται για να παραγγείλει, κάτι παράξενο για έναν νεοφερμένο σε τόσο μικρό τόπο. Δύο ντόπιοι κυνηγοί που τον είχαν συναντήσει λίγες μέρες νωρίτερα τον αποκάλεσαν, κατά λάθος σύμφωνα με την Canadian Encyclopedia, με ένα όνομα που του έμεινε: Albert Johnson.

Έξι μήνες αργότερα, όλος ο Καναδάς θα τον ξέρει ως τον Mad Trapper του Rat River, τον «Τρελό Παγιδευτή». Πώς ένας σιωπηλός ξένος έγινε μια από τις μεγαλύτερες ειδήσεις εκείνου του χειμώνα; Η απάντηση αρχίζει με ένα χτύπημα σε μια ξύλινη πόρτα.

Ένας ξένος στο Fort McPherson

Το Fort McPherson ήταν τότε ένας μικρός οικισμός με εμπορικό σταθμό, κοντά στο δέλτα του ποταμού Mackenzie. Στα χρόνια της Μεγάλης Ύφεσης, όλο και περισσότεροι ξένοι από τον Νότο ανέβαιναν ως εκεί για να δοκιμάσουν την τύχη τους στα παγίδια, μέσα σε περιοχές όπου κυνηγούσαν παραδοσιακά οι ιθαγενείς.

Στις 21 Ιουλίου, ο αστυφύλακας Edgar Millen της Βασιλικής Καναδικής Έφιππης Αστυνομίας (RCMP) έπιασε κουβέντα με τον νεοφερμένο. Ο Johnson απαντούσε αόριστα. Ο Millen κατάλαβε, σύμφωνα με τη Wikipedia, μια σκανδιναβική προφορά και πρόσεξε ότι ο ξένος είχε αρκετά χρήματα για εφόδια.

Μια συμβουλή που δεν εισακούστηκε

Ο αστυφύλακας δεν είχε λόγο να τον κρατήσει. Του είπε μόνο να βγάλει άδεια παγιδευτή και τον άφησε να φύγει. Μια εβδομάδα αργότερα, ο Johnson χάθηκε προς το κοντινό Rat River.

Εφόδια μιας ολόκληρης χρονιάς στην όχθη του Fort McPherson, ξεφορτωμένα από το ετήσιο ποταμόπλοιο, το 1914. Φωτογραφία: J. J. O’Neill / Canadian Museum of History, μέσω Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0

Εκεί, στην όχθη του ποταμού, έφτιαξε μια μικρή καλύβα από κορμούς, περίπου 2,5 επί 3 μέτρα. Άδεια παγιδευτή δεν έβγαλε ποτέ, κάτι που για άνθρωπο που σκόπευε να ζήσει στο δάσος ήταν παράξενο.

Τα παγίδια στο χιόνι

Το Rat River δεν ήταν άδεια γη. Οι Gwich’in, οι ιθαγενείς της περιοχής, είχαν εκεί τις γραμμές με τα παγίδια τους εδώ και γενιές. Ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1931, ένας από αυτούς, ο William Nerysoo, πήγε στο φυλάκιο της RCMP στο Arctic Red River με ένα παράπονο.

Ο ξένος, είπε, πείραζε τα παγίδια του: σύμφωνα με τη Wikipedia, τα ενεργοποιούσε και τα κρεμούσε στα δέντρα. Μεταγενέστερη έρευνα της RCMP κατέγραψε μια κάπως διαφορετική εκδοχή: ότι ο Johnson είχε διώξει απότομα κυνηγούς που πήγαν στην καλύβα του και ότι τους είχε σημαδέψει με όπλο.

Η πρώτη επίσκεψη

Στα τέλη Δεκεμβρίου του 1931 ο αστυφύλακας Alfred King και ο ειδικός αστυφύλακας Joe Bernard ξεκίνησαν με έλκηθρο για την καλύβα. Οι πηγές δίνουν είτε τις 26 είτε τις 28 Δεκεμβρίου για την άφιξη· η Canadian Encyclopedia γράφει 28, η Wikipedia και το NWT Timeline 26. Ο King χτύπησε, φώναξε το όνομά του και τον λόγο της επίσκεψης. Από την καμινάδα έβγαινε καπνός, αλλά κανείς δεν απάντησε.

Ο King κοίταξε από το μικρό παράθυρο. Ο άνθρωπος μέσα κρέμασε ένα τσουβάλι μπροστά στο τζάμι. Χωρίς ένταλμα, οι δύο άνδρες δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα άλλο. Γύρισαν πίσω, 128 χιλιόμετρα ως το Άκλαβικ, για να πάρουν ένταλμα έρευνας.

Άνδρες της RCMP που πήραν μέρος στην αναζήτηση. Πρώτος αριστερά ο αστυφύλακας Alfred King, δεύτερος από δεξιά, σύμφωνα με την περιγραφή του αρχείου, ο Edgar Millen. Φωτογραφία: Royal Canadian Mounted Police, μέσω Wikimedia Commons, κοινό κτήμα

Παραμονή Πρωτοχρονιάς

Στις 31 Δεκεμβρίου 1931 ο King και ο Bernard επέστρεψαν, αυτή τη φορά με ένταλμα και με άλλους δύο άνδρες: τον αστυφύλακα R. D. McDowell και τον ειδικό αστυφύλακα Lazarus Sittichinli. Ο King πλησίασε και χτύπησε την πόρτα.

Η απάντηση ήρθε μέσα από το ξύλο. Μια σφαίρα διαπέρασε την πόρτα και βρήκε τον King στο στήθος. Οι υπόλοιποι αντάλλαξαν πυρά με την καλύβα, τον έβαλαν σε ένα έλκηθρο με σκυλιά και ξεκίνησαν μια απεγνωσμένη διαδρομή, μέρα και νύχτα, ως το νοσοκομείο του Άκλαβικ.

Ο King επέζησε. Οι συνάδελφοί του όμως έμειναν άφωνοι. Ένας άνθρωπος είχε πυροβολήσει αστυνομικό για μια μικρή παράβαση με παγίδια.

Δυναμίτης στους −40 βαθμούς

Ο επιθεωρητής Alexander Eames, επικεφαλής της RCMP στην περιοχή, ανέλαβε ο ίδιος. Η ομάδα του είχε αστυνομικούς, ειδικούς αστυφύλακες, τρεις ντόπιους κυνηγούς και έναν ιθαγενή οδηγό, τον Charlie Rat. Σύμφωνα με την ιστορική σελίδα της RCMP, είχαν μαζί τους 42 σκυλιά και περίπου 9 κιλά (20 λίβρες) δυναμίτη.

Έφτασαν στην καλύβα στις 9 Ιανουαρίου 1932. Ο Eames φώναξε στον Johnson να παραδοθεί. Εκείνος απάντησε με πυροβολισμούς από μικρά ανοίγματα στους τοίχους. Κάθε προσπάθεια να πλησιάσουν την πόρτα τελείωνε με τους άνδρες να σέρνονται πίσω στο χιόνι.

Δεκαπέντε ώρες

Η πολιορκία κράτησε περίπου 15 ώρες. Οι άνδρες ζέσταιναν τον παγωμένο δυναμίτη μέσα στα παλτά τους. Τελικά, μια γόμωση τινάχτηκε πάνω στην καλύβα και, σύμφωνα με την Canadian Encyclopedia, πήρε μαζί της μέρος της στέγης.

Ο Johnson συνέχισε να πυροβολεί. Είχε σκάψει το πάτωμα της καλύβας χαμηλότερα από το έδαφος, και οι χοντροί κορμοί τον προστάτευαν. Με το θερμόμετρο στους −43 °C και τις τροφές για ανθρώπους και σκυλιά να τελειώνουν, ο Eames διέταξε υποχώρηση.

Τα ερείπια της καλύβας στο Rat River, 1932. Φωτογραφία: W. S. Carter, μέσω Wikimedia Commons, κοινό κτήμα

Ο «Τρελός Παγιδευτής» στα πρωτοσέλιδα

Η είδηση για τον τραυματισμό του King ταξίδεψε νότια μέσω του ασυρματικού σταθμού του στρατού στο Άκλαβικ. Σύντομα έγινε πρωτοσέλιδο. Οι εφημερίδες έδωσαν στον άγνωστο το παρατσούκλι που θα του έμενε για πάντα.

Σε μια χώρα βυθισμένη στη Μεγάλη Ύφεση, πολλοί αναγνώστες έβλεπαν τον μοναχικό άνδρα με συμπάθεια. Ο επιθεωρητής Eames είχε άλλη γνώμη.

«Δεν είναι ένας τρελός παγιδευτής, αλλά ένας οξυδερκής και αποφασισμένος άνθρωπος… ένας σκληρός και απελπισμένος χαρακτήρας.»

Ο επιθεωρητής Alexander Eames, όπως τον παραθέτει η Canadian Encyclopedia (σε ελληνική απόδοση)

Στις 14 Ιανουαρίου, ο Millen και ο κυνηγός Karl Gardlund γύρισαν στην καλύβα. Ήταν άδεια. Το χιόνι είχε σκεπάσει κάθε ίχνος.

Ίχνη που χάνονταν

Μια νέα, μεγαλύτερη ομάδα βγήκε στο δάσος, με στρατιωτικούς ασυρματιστές και έντεκα ιθαγενείς ιχνηλάτες. Το έδαφος που έπρεπε να ψάξουν απλωνόταν από τον ποταμό Mackenzie ως τα βουνά Richardson.

Ο Johnson αποδείχτηκε απίστευτα ικανός. Πώς μπόρεσε ένας άνθρωπος χωρίς σκυλιά και χωρίς καταφύγιο να τους ξεφεύγει για εβδομάδες; Γύριζε πίσω πάνω στα ίδια του τα ίχνη, άφηνε ψεύτικα μονοπάτια και, όπου μπορούσε, περπατούσε μέσα στα ίχνη των καριμπού για να κρύψει τα δικά του. Άναβε μόνο μικρές φωτιές, χωμένες στο χιόνι.

«Είναι ήδη αρκετά δύσκολο να μείνεις ζωντανός σε τέτοιες συνθήκες, πόσο μάλλον όταν είσαι φυγάς», είπε ένας παλιός κυνηγός, όπως μεταφέρει η Canadian Encyclopedia (σε ελληνική απόδοση).

Η φωτιά στο φαράγγι

Στις 21 Ιανουαρίου οι προμήθειες τελείωναν ξανά. Ο Eames γύρισε στο Άκλαβικ και άφησε πίσω μια μικρή ομάδα με επικεφαλής τον Edgar Millen, τον ίδιο αστυφύλακα που είχε μιλήσει πρώτος με τον ξένο το καλοκαίρι.

Ένας ιθαγενής κυνηγός είπε ότι άκουσε πυροβολισμό κοντά στον ποταμό Bear. Ο Millen ακολούθησε το στοιχείο. Στις 30 Ιανουαρίου, η ομάδα του βρήκε τον Johnson μέσα σε μια πυκνή λόχμη, στη βάση ενός απότομου πρανούς.

Ο Millen του φώναξε να παραδοθεί. Ο Johnson άνοιξε πυρ. Στην ανταλλαγή πυροβολισμών που ακολούθησε, ο Edgar Millen χτυπήθηκε στην καρδιά και σκοτώθηκε. Ο Johnson, μέσα στο σκοτάδι, σκαρφάλωσε σε έναν σχεδόν κάθετο γκρεμό και χάθηκε.

Ένα αεροπλάνο πάνω από τα βουνά Richardson

Μετά τον θάνατο του Millen, ο Eames ζήτησε αεροπλάνο. Ήταν η πρώτη φορά που η RCMP χρησιμοποιούσε αεροσκάφος σε ανθρωποκυνηγητό. Στις 5 Φεβρουαρίου, ο πιλότος Wilfrid «Wop» May προσγειώθηκε στο Άκλαβικ με ένα μονοπλάνο Bellanca εφοδιασμένο με πέδιλα για χιόνι.

Ο May δεν ήταν τυχαίος πιλότος. Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε βρεθεί στην αερομαχία όπου καταρρίφθηκε ο «Κόκκινος Βαρόνος». Τώρα μετέφερε ανθρώπους και εφόδια και έψαχνε από ψηλά για ίχνη στο χιόνι.

Ο Wop May φορτώνει το αεροπλάνο του στο Άκλαβικ, το 1932. Φωτογραφία: W. S. Carter, μέσω Wikimedia Commons, κοινό κτήμα

Πέρα από τα περάσματα

Η RCMP έκλεισε τα δύο περάσματα των βουνών Richardson. Στις 9 Φεβρουαρίου, μια χιονοθύελλα καθήλωσε το αεροπλάνο και τις ομάδες εδάφους. Τρεις μέρες αργότερα έφτασε μια είδηση που κανείς δεν περίμενε: ο Johnson είχε περάσει τα βουνά, μόνος και με τα πόδια.

Σύμφωνα με το Maclean’s, ιθαγενείς κυνηγοί στην άλλη πλευρά είχαν δει περίεργα ίχνη από χιονοπέδιλα. Ο φυγάς είχε περάσει στο Γιούκον και κατευθυνόταν, όπως υπολόγιζαν οι διώκτες του, προς την Αλάσκα.

Τα χιονισμένα βουνά Richardson, που χωρίζουν τα Βορειοδυτικά Εδάφη από το Γιούκον. Φωτογραφία (2005): Martin Male / Wikimedia Commons, CC BY 2.0

Στον πάγο του Eagle River

Ο πιλότος Wilfrid «Wop» May, που η RCMP προσέλαβε για την αναζήτηση από αέρος, 1932. Φωτογραφία: Royal Canadian Mounted Police, μέσω Wikimedia Commons, κοινό κτήμα

Στις 14 Φεβρουαρίου, ο May εντόπισε από αέρος τα ίχνη εκεί όπου ο ποταμός Bell ενώνεται με τον Eagle. Ο Johnson περπατούσε στη μέση του παγωμένου ποταμού, πάνω στα πατημένα ίχνη ενός κοπαδιού καριμπού, για να μην αφήνει δικά του. Τα ίχνη του φαίνονταν μόνο εκεί όπου έβγαινε στην όχθη για να κατασκηνώσει.

Η ομίχλη κράτησε το αεροπλάνο στο έδαφος δύο μέρες. Στις 17 Φεβρουαρίου, ο May πετούσε ξανά, όταν οι διώκτες έστριψαν σε μια κλειστή στροφή του ποταμού και βρέθηκαν μπροστά στον άνθρωπο που κυνηγούσαν.

Η τελευταία συνάντηση

Ο Johnson προσπάθησε να τρέξει προς την όχθη, έπειτα έπεσε στο χιόνι και άνοιξε πυρ πίσω από το σακίδιό του. Αγνόησε τις φωνές του Eames να παραδοθεί. Πυροβόλησε και τραυμάτισε τον επιλοχία (Staff Sergeant) Hersey του Βασιλικού Καναδικού Σώματος Διαβιβάσεων, που επέζησε.

Με οδηγίες από το αεροπλάνο, οι διώκτες απλώθηκαν και τον έπιασαν σε διασταυρούμενα πυρά. Ο Johnson χτυπήθηκε αρκετές φορές και σκοτώθηκε εκεί, στον πάγο. Σύμφωνα με το NWT Timeline του Prince of Wales Northern Heritage Centre, τον θανατηφόρο πυροβολισμό έριξε ο ειδικός αστυφύλακας John Moses. Είναι η μόνη πηγή που τον κατονομάζει· οι υπόλοιπες αξιόπιστες πηγές δεν λένε ποιος έριξε τη θανατηφόρα βολή.

Από τον πυροβολισμό στην πόρτα, στις 31 Δεκεμβρίου, είχαν περάσει 48 μέρες. Η καταδίωξη είχε καλύψει περίπου 240 χιλιόμετρα, με θερμοκρασίες που κατά μέσο όρο έφταναν τους −40 °C.

Τα υπάρχοντα του αγνώστου

Η νεκροψία έγινε στο Άκλαβικ, και εκεί τον έθαψαν. Πάνω του βρήκαν 2.410 καναδικά δολάρια και 10 αμερικανικά, πέντε μαργαριτάρια μικρής αξίας και λίγο χρυσό, ανάμεσά του και κομμάτια οδοντιατρικής εργασίας. Η RCMP αναφέρει ακόμη χάπια για τα νεφρά, καθώς και τα όπλα του με τα πυρομαχικά τους.

Κανένα στοιχείο για την ταυτότητά του δεν βρέθηκε, ούτε πάνω του ούτε στην καλύβα. Τα δακτυλικά του αποτυπώματα δεν ταίριαξαν με κανένα αρχείο της αστυνομίας στον Καναδά ή στις ΗΠΑ. Η RCMP έστειλε φωτογραφίες του σε όλο τον Καναδά και στις ΗΠΑ. Κανείς δεν τον αναγνώρισε με βεβαιότητα.

Η πινακίδα στο νεκροταφείο του Άκλαβικ, όπου είναι θαμμένος. Φωτογραφία (2006): mattcatpurple / Wikimedia Commons, CC BY-SA 2.0

Ποιος ήταν ο Mad Trapper του Rat River;

Για σχεδόν έναν αιώνα, ερευνητές, συγγραφείς και οικογένειες που έψαχναν χαμένους συγγενείς προσπάθησαν να δώσουν όνομα στον άνδρα. Οι παρακάτω εκδοχές είναι θεωρίες, όχι επίσημα πορίσματα. Όπως γράφει η ίδια η RCMP, ως σήμερα κανείς δεν έχει αποδείξει ποιος ήταν.

Εκδοχή	Ποιος την υποστήριξε	Τι ισχύει
Arthur Nelson, ένας άνδρας που ταξίδεψε από το Dease Lake της Βρετανικής Κολομβίας στο Γιούκον στα τέλη της δεκαετίας του 1920	Ο συγγραφέας Dick North, στο βιβλίο «Trackdown» (1989)	Θεωρία· δεν έχει επιβεβαιωθεί
John Johnson, γεννημένος στη Νορβηγία, με ποινικό μητρώο στις ΗΠΑ	Επίσης ο Dick North, ως το ίδιο πρόσωπο με τον Nelson	Τεστ DNA με συγγενή του τον απέκλεισαν, σύμφωνα με τη Wikipedia
Owen Albert Johnston από το Pictou της Νέας Σκωτίας	Η οικογένεια Johnston	Οικογενειακή πεποίθηση· καμία επιβεβαίωση
Sigvald Pedersen Haaskjold από τη Νορβηγία	Ο Mark Fremmerlid, σε βιβλίο του	Περιστασιακά στοιχεία· καμία επιβεβαίωση

Η εκταφή του 2007

Το συμβούλιο του Άκλαβικ είχε απορρίψει επανειλημμένα αιτήματα να ανοιχτεί ο τάφος, με το επιχείρημα ότι οι νεκροί πρέπει να μένουν ήσυχοι. Τον Μάρτιο του 2007 έδωσε άδεια στην εταιρεία παραγωγής Myth Merchant Films, που υποσχέθηκε μια διαδικασία με σεβασμό στην τοπική κουλτούρα. Η εκταφή έγινε τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου.

Οι επιστήμονες βρήκαν, σύμφωνα με την Othram, έναν άνδρα 30 έως 40 ετών, με σκολίωση και ακριβή οδοντιατρική δουλειά για την εποχή. Τα ισότοπα στα δόντια του έδειχναν, όπως μετέδωσε το CBC, ότι μεγάλωσε στις βόρειες ΗΠΑ ή στη βόρεια Σκανδιναβία· η Othram συνοψίζει αργότερα τα ισότοπα ως αμερικανική Μέση Δύση. Το DNA του συγκρίθηκε το 2007–2009 με περίπου μία δωδεκάδα οικογένειες που πίστευαν ότι ήταν συγγενείς του, και καμία σύγκριση δεν ταίριαξε. Η Othram αναφέρει αργότερα συγκρίσεις με περισσότερες από δύο δωδεκάδες οικογένειες, χωρίς να βρεθούν στενοί συγγενείς.

«Όταν θάβεις κάποιον, τον αφήνεις εκεί. Τον σέβεσαι. Ακόμη και οι νεκροί αξίζουν σεβασμό.»

Ο Winston Moses, γιος του ειδικού αστυφύλακα John Moses, στο CBC News, Φεβρουάριος 2009 (σε ελληνική απόδοση)

Ένα νήμα προς τη Σουηδία

Το 2021, η αμερικανική εταιρεία εγκληματολογικής γενετικής Othram ανακοίνωσε ότι το DNA του δείχνει σουηδική καταγωγή. Τον συνδέει με απογόνους του ζευγαριού Gustaf Magnusson (1776–1853) και Britta Svensdotter (1781–1846), ενώ πολλοί γενετικοί «συγγενείς» του κατάγονται από τα χωριά Hånger, Kävsjö και Kulltorp.

Ήταν ένα νέο, πιο συγκεκριμένο νήμα. Δεν ήταν όμως ακόμη ένα όνομα. Η Othram και οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ ζήτησαν από πιθανούς συγγενείς να δώσουν δείγματα DNA.

Οι άνθρωποι πίσω από τον θρύλο

Για δεκαετίες η ιστορία ειπώθηκε ως μονομαχία ανάμεσα στους «Mounties» και σε έναν μοναχικό φυγά. Η παραγωγός του ντοκιμαντέρ Carrie Gour, μιλώντας στο CBC το 2009, τόνισε κάτι που οι παλιές αφηγήσεις παρέλειπαν: χωρίς τους ιθαγενείς οδηγούς και ιχνηλάτες, οι άνδρες της RCMP δεν θα είχαν επιβιώσει.

• Ο William Nerysoo έκανε την αρχική καταγγελία.
• Ο Joe Bernard και ο Lazarus Sittichinli ήταν ειδικοί αστυφύλακες στις πρώτες επισκέψεις στην καλύβα.
• Ο John Moses, επίσης ειδικός αστυφύλακας, ήταν στην ομάδα στον ποταμό Eagle.
• Οι Gwich’in προμήθευσαν μεγάλο μέρος των εφοδίων της αναζήτησης.

Ο Edgar Millen δεν γύρισε ποτέ στο φυλάκιό του. Ένας παραπόταμος του Rat River, το Millen Creek, πήρε το όνομά του. Ένα πέτρινο μνημείο στη μνήμη του είναι σήμερα ιστορικός τόπος των Βορειοδυτικών Εδαφών.

Ανάλυση Σκηνής

Η Σκηνή του Εγκλήματος

Rat River, δυτικά του Fort McPherson, Βορειοδυτικά Εδάφη, Καναδάς 31 Δεκεμβρίου 1931 (η καταδίωξη κράτησε ως τον Φεβρουάριο του 1932)

Τόπος

Μια μικρή ξύλινη καλύβα στην όχθη του Rat River και, στη συνέχεια, τα βουνά Richardson και ο ποταμός Eagle στο Γιούκον

Ο άνδρας

Ένας ξένος που έγινε γνωστός ως Albert Johnson, πιθανότατα όχι με το πραγματικό του όνομα

Αφορμή

Παράπονα ιθαγενών κυνηγών ότι πείραζε τα παγίδια τους

Συνθήκες

Αρκτικός χειμώνας με θερμοκρασίες γύρω στους −40 °C

Διαχρονική Ανοικοδόμηση

Χρονολόγιο

1. 9 Ιουλίου 1931

   Ο ξένος

   Ένας άνδρας κατεβαίνει τον ποταμό Peel και φτάνει στο Fort McPherson, όπου αγοράζει εφόδια.

2. 21 Ιουλίου 1931

   Η πρώτη συζήτηση

   Ο αστυφύλακας Edgar Millen της RCMP του κάνει μερικές ερωτήσεις και του προτείνει να βγάλει άδεια παγιδευτή.

3. 25 Δεκεμβρίου 1931

   Το παράπονο

   Ο William Nerysoo καταγγέλλει στο φυλάκιο του Arctic Red River ότι ο ξένος πειράζει τα παγίδια του.

4. 31 Δεκεμβρίου 1931

   Η πόρτα

   Τέσσερις άνδρες της RCMP επιστρέφουν στην καλύβα με ένταλμα. Ο αστυφύλακας Alfred King τραυματίζεται.

5. 9–10 Ιανουαρίου 1932

   Η πολιορκία

   Μια μεγαλύτερη ομάδα πολιορκεί την καλύβα για περίπου 15 ώρες, με δυναμίτη, στους −40 °C.

6. 30 Ιανουαρίου 1932

   Το φαράγγι

   Η ομάδα του Edgar Millen εντοπίζει τον φυγά. Ακολουθεί ανταλλαγή πυρών.

7. 5 Φεβρουαρίου 1932

   Το αεροπλάνο

   Ο πιλότος Wop May φτάνει στο Άκλαβικ με ένα μονοπλάνο Bellanca.

8. 17 Φεβρουαρίου 1932

   Ο ποταμός Eagle

   Η τελευταία συνάντηση, στον παγωμένο ποταμό Eagle του Γιούκον.

Παρόμοιες Υποθέσεις

2026

Υπόθεση Wallace: Το τηλεφώνημα του κυρίου Qualtrough (1931)

Λίβερπουλ, Ιανουάριος 1931. Ένας ήσυχος ασφαλιστής, μια σκακιστική λέσχη και ένα μήνυμα από έναν άγνωστο που λέγεται «R. M. Qualtrough».

Σε Μνήμη — Mad Trapper του Rat River, 1931: ο σιωπηλός ξένος της Αρκτικής

Edgar Millen — Αστυφύλακας της RCMP

Αιωνία η μνήμη τους. Οι ιστορίες τους αξίζουν σεβασμό.

Συχνές ερωτήσεις

Ε: Πού βρίσκεται το Rat River;
Α: Στα Βορειοδυτικά Εδάφη του Καναδά, δυτικά του Fort McPherson και του δέλτα του ποταμού Mackenzie, κοντά στα βουνά Richardson που χωρίζουν την περιοχή από το Γιούκον.

Ε: Γιατί τον έλεγαν «Mad Trapper»;
Α: Το παρατσούκλι «ο Τρελός Παγιδευτής του Rat River» το έδωσαν οι εφημερίδες τον Ιανουάριο του 1932. Ο επικεφαλής της αστυνομίας στην περιοχή, ο επιθεωρητής Alexander Eames, διαφωνούσε: για εκείνον ο άνδρας δεν ήταν τρελός, αλλά «οξυδερκής και αποφασισμένος».

Ε: Ποιος ήταν ο Wop May;
Α: Ο Wilfrid «Wop» May ήταν Καναδός πιλότος, άσος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και γνωστός πιλότος σε απομακρυσμένες περιοχές του Βόρειου Καναδά. Τον Φεβρουάριο του 1932 πέταξε για λογαριασμό της RCMP, στην πρώτη φορά που η αστυνομία χρησιμοποίησε αεροπλάνο σε ανθρωποκυνηγητό.

Ε: Πού μπορώ να μάθω περισσότερα;
Α: Το λήμμα της Canadian Encyclopedia και η ιστορική σελίδα της RCMP είναι καλά σημεία εκκίνησης. Βασικά βιβλία είναι το «The Mad Trapper of Rat River» του Dick North και το «The Mad Trapper: Unearthing a Mystery» της Barbara Smith (2009). Το ντοκιμαντέρ «Hunt for the Mad Trapper» προβλήθηκε το 2009, ενώ η ταινία «Death Hunt» (1981) είναι ελεύθερη μυθοπλασία.

Συμπέρασμα

Ένας άνδρας κατέβηκε ένα ποτάμι με σχεδία, έχτισε μια καλύβα και δεν άνοιξε την πόρτα του σε κανέναν. Σαράντα οκτώ μέρες και 240 χιλιόμετρα πάγου αργότερα, ένας αστυνομικός ήταν νεκρός, δύο τραυματισμένοι, και ο ίδιος είχε αφήσει πίσω του μόνο χρήματα, μερικά μαργαριτάρια και ένα παρατσούκλι. Η γενετική έχει δείξει προς τη Σουηδία. Το όνομά του, όμως, το πήρε μαζί του στο νεκροταφείο του Άκλαβικ.

Για άλλους αγνώστους που άφησαν πίσω τους περισσότερα ερωτήματα από απαντήσεις, διαβάστε για τη γυναίκα της κοιλάδας Isdalen, τον άγνωστο της παραλίας Somerton και την Κυρία των Αμμοθινών στο Provincetown. Αν σας τραβούν οι ιστορίες στον πάγο, διαβάστε για το πέρασμα Dyatlov, και για μια ακόμη μεγάλη αναζήτηση φυγάδων, για την απόδραση από το Αλκατράζ. Ή εξερευνήστε τον διαδραστικό χάρτη και όλες τις υποθέσεις.

Έχετε διόρθωση, πηγή ή πληροφορία για την υπόθεση; Γράψτε μας από τη σελίδα Επικοινωνία.

Κεντρική εικόνα: ο παγωμένος δρόμος ανάμεσα στο Άκλαβικ και στο Fort McPherson, πάνω στο κανάλι Peel του δέλτα του Mackenzie, με τα βουνά Richardson στο βάθος, τον Φεβρουάριο του 2025. Φωτογραφία: OhanaUnited / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0, περικομμένη σε 16:9. Οι υπόλοιπες εικόνες έχουν τα στοιχεία τους κάτω από κάθε φωτογραφία.

Πηγές

• The Canadian Encyclopedia, Edward Butts: Albert Johnson, «The Mad Trapper of Rat River» (2008, τελ. ενημέρωση 2019)
• Royal Canadian Mounted Police: Famous cases, events and people, Mad Trapper
• NWT Timeline, Prince of Wales Northern Heritage Centre: The Mad Trapper of Rat River
• CBC News: Mad Trapper not a Canadian, scientific tests discover (20/2/2009)
• CBC News: Northerners await debut of Mad Trapper documentary (21/5/2009)
• Maclean’s, Alan Phillips: Who was the Mad Trapper of Rat River? (1/10/1955, αρχείο)
• Maclean’s, Alan Phillips: Who was the Mad Trapper of Rat River? (1/10/1955, εναλλακτικό αντίγραφο αρχείου)
• Othram / DNASolves: Who is the Mad Trapper of Rat River? (26/7/2021)
• Wikipedia: Albert Johnson (criminal)