Νιου Τζέρσεϊ, Σεπτέμβριος 1922: ένας ιερέας και μια χορωδός της ενορίας του χάνονται ένα βράδυ Πέμπτης. Δύο μέρες μετά, δύο περιπατητές κάνουν μια ανακάλυψη.
Φανταστείτε ένα ήσυχο πρωινό Σαββάτου, στις 16 Σεπτεμβρίου 1922, λίγο έξω από το Νιου Μπράνσγουικ του Νιου Τζέρσεϊ. Ένα νεαρό ζευγάρι περπατά σε ένα ερημικό δρομάκι, από αυτά που οι ντόπιοι ήξεραν ως «δρόμους των ερωτευμένων».
Κάτω από μια αγριομηλιά βλέπουν έναν άνδρα και μια γυναίκα ξαπλωμένους ανάσκελα, καλοντυμένους, σαν να κοιμούνται. Εκείνος έχει το καπέλο του πάνω στο πρόσωπο. Εκείνη ακουμπά το κεφάλι στο απλωμένο χέρι του.
Δεν κοιμούνται. Είναι νεκροί, και κάποιος τους έχει τακτοποιήσει έτσι. Ποιος το έκανε; Και γιατί; Είναι ένα μυστήριο που θα απασχολήσει την Αμερική για χρόνια.
Ο άνδρας ήταν ο αιδεσιμότατος Edward Wheeler Hall, 41 ετών, εφημέριος της επισκοπελιανής εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή στο Νιου Μπράνσγουικ. Είχε μεγαλώσει στο Μπρούκλιν και ήταν παντρεμένος από το 1911 με τη Frances Noel Stevens, μέλος μιας από τις πιο εύπορες οικογένειες της πόλης.
Η γυναίκα ήταν η Eleanor Reinhardt Mills, 34 ετών, σοπράνο στη χορωδία της ίδιας εκκλησίας. Ο σύζυγός της, ο James Mills, ήταν νεωκόρος στον Άγιο Ιωάννη και επιστάτης σε ένα δημοτικό σχολείο. Είχαν δύο παιδιά, την Charlotte και τον Daniel.
Το Νιου Μπράνσγουικ είχε τότε περίπου 30.000 κατοίκους. Οι δύο οικογένειες ζούσαν σε απόσταση λίγων δρόμων, στον ίδιο κόσμο της ενορίας, αλλά σε πολύ διαφορετικές κοινωνικές θέσεις.
Το βράδυ της Πέμπτης 14 Σεπτεμβρίου, ο Hall και η Mills χάθηκαν. Κανείς από τους δύο δεν γύρισε σπίτι. Πέρασαν δύο νύχτες και μία μέρα μέχρι να βρεθούν.
Ο Edward Wheeler Hall και η Eleanor Reinhardt Mills, γύρω στο 1920. Φωτογράφος άγνωστος, μέσω Wikimedia Commons, κοινό κτήμα
Το σημείο βρισκόταν κοντά στο De Russey’s Lane, σε ένα χωράφι δίπλα σε μια φάρμα. Και οι δύο είχαν πυροβοληθεί στο κεφάλι με πιστόλι διαμετρήματος .32: ο Hall μία φορά, η Mills τρεις. Εκείνη είχε δεχτεί και άλλα σοβαρά τραύματα.
Όμως αυτό που έκανε τη σκηνή να μοιάζει με σκηνικό ήταν η διάταξη. Τα πόδια και των δύο έδειχναν προς τον κορμό του δέντρου. Το χέρι του ιερέα ήταν κάτω από τον ώμο της. Το χέρι της ακουμπούσε στον μηρό του.
Στο πόδι του Hall κάποιος είχε στηρίξει την επαγγελματική του κάρτα. Ανάμεσα και γύρω από τα σώματα ήταν σκορπισμένα σκισμένα ερωτικά γράμματα, γραμμένα από την Eleanor Mills προς τον Edward Hall.
Το χρυσό ρολόι του ιερέα έλειπε. Στις τσέπες του όμως υπήρχαν ακόμη κέρματα. Αν ήταν ληστεία, ήταν μια πολύ παράξενη ληστεία.
Η έρευνα στράβωσε από την πρώτη ώρα. Το σημείο βρισκόταν πολύ κοντά στο όριο δύο κομητειών. Πρώτη έφτασε η αστυνομία του Νιου Μπράνσγουικ, που ανήκει στην κομητεία Middlesex. Το χωράφι όμως ήταν στο Franklin Township, στην κομητεία Somerset.
Όσο οι αρχές προσπαθούσαν να ξεκαθαρίσουν ποιος είναι αρμόδιος, πλήθος περίεργων κατέκλυσε το χωράφι. Πατούσαν παντού, έπαιρναν «ενθύμια» και, σύμφωνα με όσα καταγράφει η Wikipedia, η κάρτα του Hall πέρασε από χέρι σε χέρι πριν φτάσει στους ερευνητές.
Χάρτης του Νιου Μπράνσγουικ του 1920 με τα σπίτια των δύο οικογενειών, την εκκλησία και, στα δυτικά, το σημείο στο Franklin Township. Δημιουργός άγνωστος, μέσω Wikimedia Commons, κοινό κτήμα
Η σχέση του ιερέα με τη χορωδό δεν ήταν μυστικό για πολλούς στην ενορία. Η Frances Hall και ο James Mills δήλωσαν και οι δύο ότι δεν γνώριζαν τίποτα.
«Δεν ξέρω τίποτα κακό που να έχει κάνει ποτέ», είπε η Frances Hall για τον σύζυγό της στους New York Times, όπως μεταφέρει το A&E (σε ελληνική απόδοση). Οι εφημερίδες της Νέας Υόρκης είχαν ήδη στείλει ρεπόρτερ.
Οι εβδομάδες περνούσαν χωρίς πρόοδο. Στα μέσα Οκτωβρίου εμφανίστηκε μια μάρτυρας: η Jane Gibson, που ζούσε σε έναν παλιό αχυρώνα κοντά στο De Russey’s Lane και εξέτρεφε γουρούνια. Ο Τύπος τη βάφτισε αμέσως «η γυναίκα με τα γουρούνια».
Είπε ότι γύρω στις εννιά εκείνο το βράδυ ο σκύλος της γάβγιζε δυνατά. Βγήκε έξω, είδε έναν άνδρα στο χωράφι της με το καλαμπόκι και ανέβηκε στο μουλάρι της για να δει.
Κοντά στην αγριομηλιά, όπως είπε, διέκρινε τέσσερα πρόσωπα. Άκουσε πυροβολισμούς, μια γυναικεία φωνή να φωνάζει τρεις φορές «Μη!» και, όπως κατέθεσε, ένα όνομα: «Henry». Γύρισε το μουλάρι και έφυγε, ενώ πίσω της ακούγονταν κι άλλοι πυροβολισμοί.
Η αφήγησή της έδειχνε προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση: τη σύζυγο του ιερέα, τα δύο αδέλφια της και έναν ξάδελφο. Είχε όμως ένα πρόβλημα. Δεν ήταν πάντα η ίδια. Στην αστυνομία, στις εφημερίδες και αργότερα στο δικαστήριο, οι λεπτομέρειες άλλαζαν.
Στα τέλη Νοεμβρίου του 1922 συγκλήθηκε σώμα ενόρκων για να κρίνει αν θα απαγγελθούν κατηγορίες. Σύμφωνα με την ιστορικό Mary S. Hartman και το A&E, άκουσε 67 μάρτυρες σε πέντε ημέρες. Δεν κατηγόρησε κανέναν.
Η Frances Hall ταξίδεψε στην Ευρώπη. Το ενδιαφέρον έσβησε σιγά σιγά, και η υπόθεση έμεινε στα συρτάρια. Για σχεδόν τέσσερα χρόνια, ήταν ένα ακόμη άλυτο έγκλημα.
Το 1926, το New York Daily Mirror του William Randolph Hearst άρχισε να δημοσιεύει «νέα στοιχεία». Η αφετηρία, κατά τη Wikipedia, ήταν όσα είπε ένας άνδρας που είχε σχέση με μια από τις οικιακές βοηθούς της Frances Hall.
Ο κυβερνήτης του Νιου Τζέρσεϊ, A. Harry Moore, διέταξε νέα έρευνα. Από τα τέλη Ιουλίου του 1926 συνελήφθησαν η Frances Hall, τα δύο αδέλφια της και ο ξάδελφός τους. Και οι τέσσερις δήλωσαν αθώοι.
Η δίκη ξεκίνησε την Τετάρτη 3 Νοεμβρίου 1926, στο δικαστικό μέγαρο της κομητείας Somerset στο Somerville. Στο εδώλιο κάθισαν η Frances Hall, ο Henry και ο Willie Stevens. Ο Henry Carpender θα δικαζόταν χωριστά, ύστερα από αίτημα της κατηγορίας.
Επικεφαλής της κατηγορίας ήταν ο ειδικός εισαγγελέας Alexander Simpson. Στην υπεράσπιση ξεχώριζε ο Robert H. McCarter, πρώην γενικός εισαγγελέας της πολιτείας. Στο μικρό Somerville κατέφτασαν δημοσιογράφοι από όλη τη χώρα, ανάμεσά τους ο Damon Runyon, ο H. L. Mencken και η συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων Mary Roberts Rinehart.
Κατά την κατηγορία, η Frances Hall ήταν αυτή που κινούσε τα νήματα. Ο Henry Stevens, έμπειρος σκοπευτής, ήταν κατά την κατηγορία αυτός που πυροβόλησε. Και ένα δακτυλικό αποτύπωμα του Willie Stevens, όπως υποστήριξε, βρισκόταν πάνω στην επαγγελματική κάρτα της σκηνής.
Ο Henry Stevens κατέθεσε ότι εκείνο το βράδυ ψάρευε μίλια μακριά, και μάρτυρες της υπεράσπισης επιβεβαίωσαν τα λεγόμενά του. Ο Willie Stevens έδωσε στο βήμα μια κατάθεση που, κατά τη Wikipedia, φάνηκε αξιόπιστη και προκάλεσε συμπάθεια.
Η Jane Gibson καταθέτει από νοσοκομειακό κρεβάτι στην αίθουσα του δικαστηρίου, στις 18 Νοεμβρίου 1926. Φωτογραφία: Pacific & Atlantic Photos, μέσω Wikimedia Commons, κοινό κτήμα
Η πιο δραματική στιγμή ήρθε στις 18 Νοεμβρίου 1926. Η Jane Gibson ήταν πια βαριά άρρωστη με καρκίνο. Τη μετέφεραν στην αίθουσα πάνω σε νοσοκομειακό κρεβάτι, και κατέθεσε ξαπλωμένη, μπροστά στους ενόρκους και στο ακροατήριο.
Η υπεράσπιση την παρουσίασε ως αγράμματη και αναξιόπιστη, και στάθηκε στις αντιφάσεις ανάμεσα στις διαδοχικές της αφηγήσεις. Στη δίκη, όπως σημειώνει η ιστορικός Mary S. Hartman, ένας γραμματέας του δικαστηρίου διάβασε δυνατά και τα ερωτικά γράμματα της Eleanor Mills.
Ακόμη και οι New York Times, σύμφωνα με τον ιστορικό Harold Schechter, κάλυψαν τη δίκη πιο αναλυτικά από τις λαϊκές εφημερίδες. Η υπόθεση θεωρείται σήμερα ένα από τα πρώτα παραδείγματα αυτού που λέμε «μιντιακό τσίρκο».
Ο συγγραφέας Joe Pompeo, που έγραψε βιβλίο για την υπόθεση, τη σύγκρινε με τη δίκη του O. J. Simpson: «Ήταν σαν να είχε συμβεί η υπόθεση O. J. Simpson το 1922», είπε, όπως μεταφέρει το A&E (σε ελληνική απόδοση).
Την Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 1926, οι ένορκοι ανακοίνωσαν την απόφασή τους: η Frances Hall, ο Henry Stevens και ο Willie Stevens κρίθηκαν αθώοι. Η κατηγορία εναντίον του Henry Carpender δεν προχώρησε ποτέ, και ο ίδιος δεν δικάστηκε.
Το 1927 η Frances Hall, ο Willie Stevens και ο Henry Carpender κατέθεσαν ο καθένας αγωγή για συκοφαντική δυσφήμηση ύψους 500.000 δολαρίων κατά της New York Daily Mirror και αργότερα κατά του Hearst και της Evening Journal. Οι αγωγές έκλεισαν με εξωδικαστικό συμβιβασμό για ποσά που δεν ανακοινώθηκαν.
Η Jane Gibson πέθανε στις 7 Φεβρουαρίου 1930. Ο Henry Carpender πέθανε το 1934 και ο Henry Stevens το 1939. Η Frances Hall πέθανε στις 19 Δεκεμβρίου 1942, στα 68 της, στο ίδιο σπίτι στο Νιου Μπράνσγουικ, και ο Willie Stevens έντεκα μέρες αργότερα.
Η Charlotte Mills, η κόρη της Eleanor, που είχε διαμαρτυρηθεί δημόσια για την αργή πρόοδο της έρευνας, πέθανε το 1952. Ο James Mills έζησε ως το 1965.
Ο Edward Hall και η Eleanor Mills χάνονται στο Νιου Μπράνσγουικ και δεν επιστρέφουν στα σπίτια τους.
Ένα νεαρό ζευγάρι που κάνει περίπατο βρίσκει τους δύο νεκρούς σε ένα χωράφι έξω από την πόλη.
Η Jane Gibson, που εκτρέφει γουρούνια κοντά στο σημείο, λέει ότι είδε και άκουσε τι έγινε εκείνο το βράδυ.
Μετά από πέντε μέρες καταθέσεων, ένα σώμα ενόρκων δεν απαγγέλλει κατηγορίες.
Ύστερα από δημοσιεύματα του New York Daily Mirror, ο κυβερνήτης του Νιου Τζέρσεϊ διατάζει νέα έρευνα. Ακολουθούν συλλήψεις.
Ξεκινά η δίκη στο δικαστικό μέγαρο της κομητείας Somerset, στο Somerville.
Οι ένορκοι ανακοινώνουν την απόφασή τους.
Η κάρτα του Edward Hall, ακουμπισμένη στο πόδι του. Πέρασε από χέρι σε χέρι ανάμεσα στους περίεργους πριν φτάσει στους ερευνητές.
Σκισμένα γράμματα της Eleanor Mills προς τον Edward Hall, σκορπισμένα γύρω από τα σώματα.
Η αφήγηση μιας γειτόνισσας που είπε ότι πέρασε από το σημείο με το μουλάρι της εκείνο το βράδυ.
Essex, Νέα Υόρκη, 1882. Ένας άγνωστος φτάνει με θαλαμηγό, παντρεύεται μια χήρα της περιοχής και αφήνει πίσω του κώδικες που κανείς δεν έχει διαβάσει.
Η νύχτα της απόδρασης από το ΑλκατράζΚόλπος του Σαν Φρανσίσκο, πρωί 12ης Ιουνίου 1962. Στη φυλακή που όλοι θεωρούσαν απόρθητη, ο πρωινός έλεγχος μοιάζει ρουτίνα, ώσπου ένας φύλακας σκύβει πάνω από ένα κρεβάτι.
Bluebelle 1961: Η τελευταία νύχτα ενός ιστιοφόρου στις ΜπαχάμεςΝοέμβριος 1961. Μια οικογένεια από το Ουισκόνσιν, ένας χαρισματικός καπετάνιος και ένα ξύλινο ιστιοφόρο που σαλπάρει από τη Φλόριντα για τις Μπαχάμες.
Με ετυμηγορία «αθώοι» και κανέναν άλλο κατηγορούμενο, η υπόθεση έμεινε επίσημα ανεξιχνίαστη. Η σκηνή είχε καταστραφεί από τους περίεργους, η βασική μάρτυρας είχε αλλάξει εκδοχές και τα χρόνια που μεσολάβησαν πριν από τη δίκη είχαν θολώσει τις αναμνήσεις.
Τα παρακάτω είναι θεωρίες και ισχυρισμοί, όχι επίσημα πορίσματα. Το μόνο επίσημο αποτέλεσμα παραμένει η ετυμηγορία του 1926.
| Εκδοχή | Ποιος την υποστήριξε | Τι ισχύει |
|---|---|---|
| Ευθύνη της οικογένειας Stevens | Η κατηγορία το 1926· αργότερα ο Gerald Tomlinson στο βιβλίο του (1999) | Οι ένορκοι έκριναν αθώους τους τρεις κατηγορουμένους |
| Η Κου Κλουξ Κλαν | Ο δικηγόρος William Kunstler, στο βιβλίο του 1964 | Ο ίδιος παραδεχόταν ότι μπορούσε μόνο να εικάσει το κίνητρο |
| Πληρωμένοι εκτελεστές | Ο Julius Bolyog, που μίλησε το 1969 | Οι ερευνητές δεν μπόρεσαν να επιβεβαιώσουν τον ισχυρισμό |
Η ιστορία ενέπνευσε το μυθιστόρημα «The Bellamy Trial» της Frances Noyes Hart και ταινίες ήδη από το 1925. Η συγγραφέας Sarah Churchwell υποστήριξε το 2013 ότι στοιχεία της υπόθεσης πέρασαν στο τέλος του «Μεγάλου Γκάτσμπι» του F. Scott Fitzgerald. Κι αυτό παραμένει μια ερμηνεία.
Ε: Πού έγινε η υπόθεση Hall–Mills;
Α: Λίγο έξω από το Νιου Μπράνσγουικ του Νιου Τζέρσεϊ, στις ΗΠΑ. Το σημείο, κοντά στο De Russey’s Lane, ανήκε στο Franklin Township της κομητείας Somerset, κάτι που μπέρδεψε από την αρχή την έρευνα.
Ε: Ποιοι ήταν ο Edward Hall και η Eleanor Mills;
Α: Ο Edward Wheeler Hall, 41 ετών, ήταν εφημέριος της επισκοπελιανής εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή στο Νιου Μπράνσγουικ. Η Eleanor Reinhardt Mills, 34 ετών, τραγουδούσε σοπράνο στη χορωδία της ίδιας εκκλησίας.
Ε: Ποια ήταν η «γυναίκα με τα γουρούνια»;
Α: Η Jane Gibson, μια κτηνοτρόφος που ζούσε κοντά στο σημείο. Ήταν η βασική μάρτυρας της κατηγορίας, αλλά οι εκδοχές της διέφεραν από τη μία κατάθεση στην άλλη.
Ε: Πού μπορώ να διαβάσω περισσότερα;
Α: Τα βασικά βιβλία είναι το «The Minister and the Choir Singer» του William Kunstler (1964), το «Fatal Tryst» του Gerald Tomlinson (1999) και το «Blood and Ink» του Joe Pompeo (2022), που εξετάζει τον ρόλο του Τύπου.
Μια αγριομηλιά, μια επαγγελματική κάρτα και μια χούφτα σκισμένα γράμματα. Η σκηνή στο De Russey’s Lane είχε στηθεί για να ειπωθεί κάτι, αλλά ό,τι κι αν ήταν, χάθηκε κάτω από τα πόδια των περίεργων. Τέσσερα χρόνια αργότερα, μια ολόκληρη χώρα παρακολούθησε μια δίκη που δεν έδωσε απάντηση. Πάνω από έναν αιώνα μετά, ο ιερέας και η χορωδός του Νιου Μπράνσγουικ περιμένουν ακόμη.
Για άλλες ανεξιχνίαστες υποθέσεις με θύματα που βρέθηκαν σε ανοιχτό χώρο, διαβάστε για την Κυρία των Αμμοθινών στο Provincetown και για τον άγνωστο της παραλίας Somerton. Από τις ΗΠΑ, δείτε επίσης τις δολοφονίες στο Fall River και τις δολοφονίες στη Villisca, και από την ίδια εποχή την υπόθεση της Julia Wallace στο Λίβερπουλ. Ή εξερευνήστε τον διαδραστικό χάρτη και όλες τις υποθέσεις.
Έχετε διόρθωση, πηγή ή πληροφορία για την υπόθεση; Γράψτε μας από τη σελίδα Επικοινωνία.
Κεντρική εικόνα: χειρόγραφο ποίημα με ημερομηνία 7 Οκτωβρίου 1921, που σύμφωνα με την περιγραφή του αρχείου έγραψε ο Edward Hall για την Eleanor Mills. Φωτογραφία (2019): Richard Arthur Norton / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0, περικομμένη σε 16:9· το κείμενο του ποιήματος είναι κοινό κτήμα. Οι υπόλοιπες εικόνες έχουν τα στοιχεία τους κάτω από κάθε φωτογραφία.
_and_Eleanor_Reinhardt_Mills_(1888-1922)_circa_1920.jpg){kind=link}
_to_Eleanor_Reinhardt_Mills_(1888-1922)_dated_October_7,_1921.jpg){kind=link}