Νοέμβριος 1961. Μια οικογένεια από το Ουισκόνσιν ναυλώνει το ιστιοφόρο Bluebelle για μια εβδομάδα στις Μπαχάμες. Το ταξίδι της επιστροφής δεν τελειώνει.
Φανταστείτε την Κυριακή 12 Νοεμβρίου 1961 στο Sandy Point, στη νότια άκρη του νησιού Great Abaco. Το νερό είναι ήρεμο και ένα ξύλινο ιστιοφόρο με δύο κατάρτια περιμένει δεμένο για το ταξίδι της επιστροφής στη Φλόριντα.
Στο γραφείο του Βρετανού επιτρόπου, ένας Αμερικανός οπτομέτρης τακτοποιεί τα χαρτιά της αναχώρησης. Λέει ότι αυτές ήταν οι διακοπές της ζωής του και ότι θα επιστρέψουν πριν από τα Χριστούγεννα.
Όσα έγιναν τις επόμενες ώρες θα έκαναν τη Bluebelle γνωστή σε όλο τον κόσμο, σε μια θάλασσα που δεν την περιέγραψαν όλοι με τον ίδιο τρόπο. Τι συνέβη εκείνη τη νύχτα, ανάμεσα στις Μπαχάμες και τη Φλόριντα;
Ο Arthur Duperrault ήταν 40 ετών και είχε πετυχημένο ιατρείο φακών επαφής στο Green Bay του Ουισκόνσιν. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε υπηρετήσει στις Μπαχάμες και από τότε ονειρευόταν να τις δείξει στην οικογένειά του.
Μαζί του ταξίδευαν η σύζυγός του Jean, 38 ετών, και τα τρία παιδιά τους: ο Brian, 14 ετών, η Terry Jo, 11, και η κοκκινομάλλα René, 7. Για χρόνια μάζευαν χρήματα για να αποφύγουν έναν ακόμη παγωμένο χειμώνα του Ουισκόνσιν.
Στις αρχές Νοεμβρίου έφτασαν με το αυτοκίνητο στο Fort Lauderdale. Στη μαρίνα Bahia Mar ναύλωσαν για 515 δολάρια ένα ketch 60 ποδιών, δηλαδή περίπου 18 μέτρων: τη Bluebelle.
Το σκάφος είχε μια παράξενη σύμπτωση. Είχε ναυπηγηθεί το 1928 στο Sturgeon Bay, στο ίδιο το Ουισκόνσιν. Οι Duperrault θα ταξίδευαν στην Καραϊβική με ένα κομμάτι του Ουισκόνσιν κάτω από τα πόδια τους.
Για κυβερνήτη ο Arthur προσέλαβε έναν γνωστό του, τον Julian Harvey, 44 ετών, με αμοιβή 100 δολάρια την ημέρα. Στα λιμάνια της Φλόριντα ο Harvey ήταν γνωστή φιγούρα: γυμνασμένος, γοητευτικός, με έναν δισταγμό στην ομιλία που, όπως έγραψε το Time, μάλλον τον έκανε πιο συμπαθή.
Το βιογραφικό του προκαλούσε εμπιστοσύνη. Ήταν παρασημοφορημένος βετεράνος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και πιλότος στον πόλεμο της Κορέας.
Μαζί του ήταν η νέα του σύζυγος, η 34χρονη Mary Dene, πρώην αεροσυνοδός της TWA. Είχαν παντρευτεί τον Ιούλιο του 1961 και εκείνη θα μαγείρευε στο σκάφος. Ο ιδιοκτήτης της Bluebelle, Harold Pegg, είχε προσλάβει τον Harvey μόλις έναν μήνα νωρίτερα, και οι Duperrault ήταν οι πρώτοι πελάτες του.
Η οικογένεια επιβιβάστηκε γύρω στο μεσημέρι της Τετάρτης 8 Νοεμβρίου. Το σκάφος βγήκε από το λιμάνι νωρίς το απόγευμα, με επτά ανθρώπους στο κατάστρωμα.
Οι επόμενες μέρες ήταν όπως τις είχαν φανταστεί:
Στις 12 Νοεμβρίου, πριν από την επιστροφή, ο Arthur και ο Harvey πέρασαν από τον επίτροπο Roderick Pinder για τα τυπικά. Εκεί ο Arthur είπε τη φράση που θα θυμόντουσαν αργότερα όλοι: «Ήταν οι διακοπές μιας ζωής».
Φωτογραφία: Julie, Dave & Family / Wikimedia Commons, CC BY-SA 2.0
Το βράδυ όλοι έφαγαν μαζί κοτόπουλο κατσιατόρε και σαλάτα. Η Bluebelle έλυσε κάβους για τη Φλόριντα, κάτω από ένα φεγγάρι που το Time θα περιέγραφε ως «απαλό».
Γύρω στις εννιά, η Terry Jo κατέβηκε στη μικρή καμπίνα της για ύπνο. Οι γονείς της, τα αδέλφια της και το ζεύγος Harvey έμειναν πάνω, στο κατάστρωμα.
Ήταν η τελευταία φορά που η Terry Jo είδε όλη την οικογένειά της μαζί.
Την επόμενη μέρα, 13 Νοεμβρίου, το δεξαμενόπλοιο Gulf Lion διέσχιζε τα νερά των Μπαχαμών. Ένας ναύτης είδε μια μικρή λέμβο να πλησιάζει και έναν άνδρα να κουνά απεγνωσμένα τα χέρια του.
Ήταν ο Julian Harvey. Στη βάρκα, φορώντας σωσίβιο, βρισκόταν η σορός της μικρής René. Το πλήρωμα τους ανέβασε στο πλοίο και ο καπετάνιος της Bluebelle άρχισε να διηγείται.
Σύμφωνα με όσα είπε, αργότερα και στις ακροάσεις της Ακτοφυλακής, η νύχτα εξελίχθηκε έτσι:
Ακόμη και η ώρα της καταιγίδας δεν είναι ίδια σε όλες τις καταγραφές της εκδοχής του. Σε κάποιες αναφέρεται γύρω στις 8:30 το βράδυ, πριν καν πάει η Terry Jo για ύπνο. Σύμφωνα με την κατάθεσή του, όπως τη μετέδωσε το Time τον Δεκέμβριο του 1961, η καταιγίδα χτύπησε γύρω στις 11 το βράδυ (The Bluebelle’s Last Voyage).
Ο Harvey μεταφέρθηκε στο Νασσάου και ανακρίθηκε. Η ψυχραιμία του παραξένεψε όσους τον είδαν, όπως και το ότι η λέμβος του ήταν γεμάτη εφόδια.
Ο ιδιοκτήτης Harold Pegg θεώρησε απίθανη την ιστορία με το κατάρτι, αφού το σκάφος είχε περάσει πρόσφατα επιθεώρηση. Κανείς στον φάρο ενός κοντινού νησιού δεν είχε δει φωτιά στη θάλασσα εκείνη τη νύχτα, και ο Harvey παραδέχτηκε ότι δεν σκέφτηκε να ψάξει για φωτοβολίδες.
Παρ’ όλα αυτά, τίποτα δεν μπορούσε να αποδειχθεί. Στις 15 Νοεμβρίου ο Harvey επέστρεψε στο Μαϊάμι, όπου τον περίμεναν οι ανακριτές της Ακτοφυλακής.
Στις 16 Νοεμβρίου το ελληνικό φορτηγό Captain Theo ταξίδευε από την Αμβέρσα προς το Χιούστον. Διέσχιζε το Northwest Providence Channel, το πολυσύχναστο πέρασμα ανάμεσα στο Bimini και τη Grand Bahama.
Στη βάρδια ήταν ο δεύτερος αξιωματικός, Νικόλαος Σπαχιδάκης. Εκείνος ήταν που διέκρινε πρώτος κάτι μικρό να επιπλέει ανάμεσα στα κύματα.
Ο Σπαχιδάκης ειδοποίησε τον καπετάνιο Στυλιανό Κουτσοδόντη. Καθώς πλησίαζαν, κατάλαβαν ότι επρόκειτο για μια μικρή, μακρόστενη λευκή σχεδία. Πάνω της καθόταν ένα ξανθό παιδί με λευκή μπλούζα και ροζ κοτλέ παντελόνι, που κουνούσε αδύναμα το χέρι.
Με βραχνή φωνή είπε το όνομά της: Terry Jo Duperrault, 11 ετών. Είπε ότι το σκάφος της βυθίστηκε και ότι επέπλεε μέρες στη θάλασσα. Λίγο μετά έπεσε σε ημίκωμα.
Η σχεδία ήταν ένα πλωτό από φελλό, περίπου 60 επί 150 εκατοστά. Το παιδί είχε μείνει πάνω της περίπου 82 ώρες, χωρίς νερό, τροφή ή σκιά.
Τη δεύτερη μέρα πέρασε από πάνω της ένα αεροπλάνο. Κούνησε τα χέρια της, αλλά η σχεδία χανόταν μέσα στους λευκούς αφρούς των κυμάτων.
Ο Κουτσοδόντης ειδοποίησε αμέσως την Ακτοφυλακή. Ένα ελικόπτερο τη μετέφερε σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο Mercy του Μαϊάμι, με σοβαρά εγκαύματα από τον ήλιο και αφυδάτωση.
Την ίδια μέρα, 16 Νοεμβρίου, ο Harvey επανέλαβε στους ανακριτές την ιστορία του: καταιγίδα, σπασμένα κατάρτια, τρύπα στο σκάφος, φωτιά. Η ακρόαση συνεχίστηκε την επόμενη μέρα.
Στις 17 Νοεμβρίου, στη μέση της κατάθεσής του, ένας αξιωματικός της Ακτοφυλακής μπήκε στην αίθουσα με ένα νέο: η Terry Jo είχε βρεθεί ζωντανή και η κατάστασή της βελτιωνόταν. Ο Harvey αναφώνησε «Θεέ μου!» και, μετά από μια στιγμή, πρόσθεσε ψύχραιμα: «Δεν είναι υπέροχο;».
Ο αξιωματικός Ernest Murdoch τού ανακοίνωσε ότι ξεκινούσε επίσημη έρευνα για τη Bluebelle. Ο Harvey ζήτησε να αποχωρήσει, λέγοντας ότι ήταν κουρασμένος, και το αίτημά του έγινε δεκτό.
Λίγο αργότερα νοίκιασε δωμάτιο στο μοτέλ Sandman του Μαϊάμι με το ψεύτικο όνομα John Monroe, πληρώνοντας μετρητά. Εκεί αφαίρεσε τη ζωή του.
Άφησε ένα σημείωμα δύο σελίδων για έναν παλιό φίλο από τον στρατό. Δεν εξηγούσε τίποτα για τη Bluebelle. Έγραφε ότι ήταν «ένα νευρικό ράκος» που δεν άντεχε άλλο, ζητούσε να φροντίσουν τον γιο του και να ταφεί στη θάλασσα.
Η επιθυμία του έγινε σεβαστή. Τον έθαψαν στη θάλασσα, δώδεκα μίλια ανοιχτά του Μαϊάμι, περίπου την ίδια ώρα που η Terry Jo συνερχόταν αρκετά για να μιλήσει.
Γύρω στις 20 Νοεμβρίου η Terry Jo μπόρεσε να μιλήσει στους ερευνητές. Η ιστορία της δεν θύμιζε σε τίποτα εκείνη του καπετάνιου.
Ξύπνησε τη νύχτα από φωνές και ποδοβολητό. Ο αδελφός της φώναζε τον πατέρα τους. Όταν ανέβηκε να δει, βρήκε τη μητέρα της και τον Brian πεσμένους ακίνητους στην κεντρική καμπίνα, με αίματα γύρω τους.
Στο κατάστρωμα συνάντησε τον Harvey. Τον ρώτησε τι συνέβη. Εκείνος τη χτύπησε και την έσπρωξε πίσω στη σκάλα, φωνάζοντας να κατέβει.
Γύρισε στο κρεβάτι της. Περίπου ένα τέταρτο αργότερα, νερό ανακατεμένο με λάδι άρχισε να μπαίνει στο πάτωμα της καμπίνας.
Τότε ο Harvey στάθηκε στην πόρτα με κάτι που έμοιαζε με τουφέκι. Την κοίταξε και ξαναβγήκε χωρίς να της κάνει τίποτα. Ύστερα άκουσε σφυριές, και όταν το νερό έφτασε στο κρεβάτι της, ανέβηκε ξανά πάνω.
Ο Harvey ήταν εκεί. Τη ρώτησε αν η λέμβος είχε λυθεί και της έδωσε να κρατά το σχοινί της. Το σχοινί γλίστρησε από τα χέρια της, και ο Harvey βούτηξε στη θάλασσα για να προλάβει τη βάρκα.
Η Terry Jo θυμήθηκε το μικρό πλωτό από φελλό που ήταν δεμένο στο κατάστρωμα. Το έλυσε τη στιγμή που το κατάστρωμα βυθιζόταν, το έριξε στο νερό, κολύμπησε ως εκεί και ανέβηκε πάνω του. Ήταν μόνη της στο σκοτάδι.
| Στοιχείο | Ο Julian Harvey | Η Terry Jo Duperrault |
|---|---|---|
| Καιρός | Ξαφνική τροπική καταιγίδα | Ήρεμη θάλασσα |
| Κατάρτι | Έσπασε και τρύπησε το σκάφος | Άθικτο |
| Φωτιά | Στο καύσιμο και στα πανιά | Καμία |
| Οι επιβάτες | Χάθηκαν μέσα στη νύχτα | Μητέρα και αδελφός ακίνητοι στην καμπίνα |
| Η εγκατάλειψη | Διέταξε όλους να φύγουν | Βούτηξε για να πιάσει τη λέμβο και την άφησε στο σκάφος |
Η Ακτοφυλακή τη ρώτησε και δεύτερη φορά, σκόπιμα αυστηρά. Στις 27 Νοεμβρίου ένας εκπρόσωπός της δήλωσε ότι η ιστορία της ήταν «πιο πειστική από ποτέ» (Oregon Statesman / AP, 28/11/1961).
«Αυτό το παιδί δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να υπεκφεύγει. Ετοιμάσαμε τις ερωτήσεις με σκοπό να την παγιδεύσουμε. Μας είπε μια ευθεία ιστορία και δεν παρέκκλινε από αυτήν.»
Εκπρόσωπος της Ακτοφυλακής των ΗΠΑ, μέσω Associated Press, 27 Νοεμβρίου 1961 (σε ελληνική απόδοση)
Μετά τη μαρτυρία, οι δημοσιογράφοι και οι ερευνητές άρχισαν να σκαλίζουν τη ζωή του Harvey. Η εικόνα του ήρωα πολέμου ράγισε γρήγορα.
Φωτογραφία (π. 1898): Detroit Publishing Co. / Library of Congress μέσω Wikimedia Commons, κοινό κτήμα (public domain)
Η Mary Dene ήταν η έκτη σύζυγός του. Οι πρώην σύζυγοι που μίλησαν στον Τύπο τον περιέγραψαν ως ματαιόδοξο άνθρωπο με εμμονή στο σώμα του.
Στις 25 Απριλίου 1962 η Ακτοφυλακή των ΗΠΑ δημοσίευσε το πόρισμά της. Κατέληγε ότι ο Arthur, η Jean και ο Brian Duperrault, καθώς και η Mary Dene Harvey, έχασαν τη ζωή τους από τα χέρια του Julian Harvey πριν βυθιστεί το σκάφος.
Η ακριβής σειρά των γεγονότων, έγραφε, δεν μπορούσε να εξακριβωθεί. Ως πιθανότερη αιτία της καταστροφής κατέγραψε «την ψυχική κατάσταση του Julian A. Harvey» γύρω στις 23:30 της 12ης Νοεμβρίου.
Το επικρατέστερο σενάριο της έρευνας ήταν ότι ο Harvey σχεδίαζε να σκοτώσει μόνο τη σύζυγό του για να εισπράξει την ασφάλεια ζωής της και να πει ότι χάθηκε στη θάλασσα. Οι πελάτες του θα ήταν οι ιδανικοί μάρτυρες. Ο Arthur όμως μάλλον είδε κάτι, και ο Harvey στράφηκε σε όλη την οικογένεια.
Η René πέθανε από πνιγμό, όπως έδειξε η νεκροψία. Οι ερευνητές εκτίμησαν ότι ο Harvey πήρε τη σορό της στη λέμβο για να κάνει πιο πιστευτή την ιστορία του. Αν ζούσε, θα είχε διωχθεί για όλους τους φόνους και για απόπειρα φόνου της Terry Jo.
Η λευκή σχεδία από φελλό είχε σχεδόν κοστίσει τη ζωή της Terry Jo, επειδή δεν ξεχώριζε από τους αφρούς της θάλασσας. Η Ακτοφυλακή το κατέγραψε στην έκθεσή της.
Σύστησε να βάφονται σε διεθνές πορτοκαλί τα πλωτά σωστικά μέσα, οι σχεδίες και οι λέμβοι. Η σύσταση υιοθετήθηκε από το 1962, και σήμερα το πορτοκαλί σωστικό είναι αυτονόητο σε πλοία όλου του κόσμου.
Η Terry Jo επέστρεψε στο Ουισκόνσιν και μεγάλωσε με τη θεία της, τη γιαγιά της και τα ξαδέλφια της στο De Pere. Τον επόμενο χρόνο άλλαξε το όνομά της σε Tere, εν μέρει επειδή δεν ήθελε να τη βλέπουν ως θύμα.
Οι δάσκαλοι είχαν οδηγίες να κάνουν πως δεν συνέβη τίποτα. Δεν έλαβε ψυχολογική υποστήριξη και για περίπου είκοσι χρόνια δεν μίλησε δημόσια για εκείνη τη νύχτα.
Τον Σεπτέμβριο του 1988 η Oprah Winfrey τη συνάντησε στην εκπομπή της με τον καπετάνιο Κουτσοδόντη. Το 2010 κυκλοφόρησε το βιβλίο «Alone: Orphaned on the Ocean», που έγραψε μαζί με τον ψυχολόγο Richard Logan, παλιό καθηγητή της.
Όπως είπε, η θάλασσα που θα μπορούσε να την είχε καταπιεί τη συνέδεσε για πάντα με το νερό.
«Πάντα πίστευα ότι σώθηκα για κάποιον λόγο. Αν έστω και ένας άνθρωπος γιατρευτεί από μια τραγωδία της ζωής του, το ταξίδι μου θα άξιζε τον κόπο.»
Tere Duperrault Fassbender, CBS News, 17 Ιουνίου 2010 (σε ελληνική απόδοση)
Η υπόθεση θεωρείται ότι ενέπνευσε εν μέρει το μυθιστόρημα «Dead Calm» (1963) του Charles Williams, που έγινε αργότερα ταινία.
Η οικογένεια Duperrault επιβιβάζεται στη Bluebelle στη μαρίνα Bahia Mar, με καπετάνιο τον Julian Harvey και μάγειρα τη σύζυγό του Mary Dene.
Ο Arthur Duperrault λέει στον Βρετανό επίτροπο Roderick Pinder ότι ήταν «διακοπές μιας ζωής». Το βράδυ η Bluebelle ξεκινά για τη Φλόριντα.
Το δεξαμενόπλοιο Gulf Lion περισυλλέγει τον Harvey από τη λέμβο της Bluebelle, μαζί με τη σορό της επτάχρονης René.
Το ελληνικό φορτηγό εντοπίζει την 11χρονη Terry Jo πάνω σε σχεδία από φελλό στο Northwest Providence Channel.
Λίγες ώρες αφού μαθαίνει τη διάσωση, ο Harvey αυτοκτονεί σε μοτέλ του Μαϊάμι.
Η Ακτοφυλακή των ΗΠΑ αποδίδει τους θανάτους στον Harvey και συστήνει πορτοκαλί χρώμα στα σωστικά μέσα.
Πάτησε «Στοιχεία» σε μια κάρτα για άλλοθι & κίνητρο
Ο κυβερνήτης της Bluebelle. Η μαρτυρία της Terry Jo διέψευσε την εκδοχή του για καταιγίδα, σπασμένο κατάρτι και φωτιά.
Λευκό πλωτό περίπου 0,6 × 1,5 μ., χωρίς νερό ή τροφή. Ένα μέλος της Ακτοφυλακής το ανέσυρε από τη θάλασσα μέρες μετά τη διάσωση.
Ήρεμη θάλασσα, άθικτο κατάρτι, καμία φωτιά. Επαναλήφθηκε σε δεύτερη, σκόπιμα αυστηρή συνέντευξη χωρίς αποκλίσεις.
Ασφάλεια ζωής 20.000 δολαρίων με ρήτρα διπλής αποζημίωσης, που είχε συναφθεί δύο μήνες πριν από το ταξίδι.
Δύο σελίδες προς έναν φίλο, χωρίς εξήγηση για τη Bluebelle.
Κόλπος του Σαν Φρανσίσκο, πρωί 12ης Ιουνίου 1962. Στη φυλακή που όλοι θεωρούσαν απόρθητη, ο πρωινός έλεγχος μοιάζει ρουτίνα, ώσπου ένας φύλακας σκύβει πάνω από ένα κρεβάτι.
Το σπίτι της οδού SecondFall River, ένα καλοκαιρινό πρωινό του 1892. Μέσα σε ένα ξύλινο σπίτι κοντά στο κέντρο της πόλης, δύο άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους χωρίς να ακούσει κανείς τίποτα.
Η νύχτα στο μουσείο GardnerΒοστώνη, ξημερώματα 18ης Μαρτίου 1990. Η γιορτή του Αγίου Πατρικίου μόλις τελείωσε και δύο «αστυνομικοί» ζητούν να μπουν σε ένα κλειστό μουσείο. Ο φύλακας πατά το κουμπί της πόρτας.
Αιωνία η μνήμη τους. Οι ιστορίες τους αξίζουν σεβασμό.
Ε: Τι συνέβη στο ιστιοφόρο Bluebelle;
Α: Τη νύχτα της 12ης Νοεμβρίου 1961 ο καπετάνιος Julian Harvey σκότωσε τρία μέλη της οικογένειας Duperrault και τη σύζυγό του και βύθισε το σκάφος. Η επτάχρονη René πνίγηκε και μόνο η 11χρονη Terry Jo επέζησε.
Ε: Λύθηκε η υπόθεση;
Α: Ναι. Το πόρισμα της Ακτοφυλακής του 1962 απέδωσε τους θανάτους στον Harvey. Εκείνος είχε ήδη αυτοκτονήσει και δεν δικάστηκε ποτέ.
Ε: Ποιοι Έλληνες έσωσαν την Terry Jo;
Α: Το πλήρωμα του ελληνικού φορτηγού Captain Theo: ο δεύτερος αξιωματικός Νικόλαος Σπαχιδάκης, ο καπετάνιος Στυλιανός Κουτσοδόντης και ο ναύτης Ευάγγελος Καντζίλας.
Ε: Γιατί οι σωσίβιες σχεδίες είναι πορτοκαλί;
Α: Μετά την υπόθεση, η Ακτοφυλακή των ΗΠΑ σύστησε το 1962 το διεθνές πορτοκαλί για τα σωστικά μέσα, ώστε να φαίνονται πάνω στη θάλασσα.
Ε: Πού μαθαίνω περισσότερα;
Α: Στο βιβλίο «Alone: Orphaned on the Ocean» (2010) και στη συνέντευξη της Tere Duperrault Fassbender στο CBS News.
Η ιστορία της Bluebelle θα είχε μείνει ένα ακόμη ναυάγιο σε καταιγίδα, αν μια λευκή σχεδία δεν είχε αντέξει σχεδόν τέσσερις μέρες στη θάλασσα και αν ένας Έλληνας αξιωματικός δεν είχε κοιτάξει προσεκτικά τους αφρούς. Η αλήθεια δεν ήρθε από αποτυπώματα ή ναυάγια, αλλά από τη μνήμη ενός παιδιού που δεν άλλαξε ούτε μια λέξη.
Για μια άλλη οικογένεια σε διακοπές που έγινε πρωτοσέλιδο, διαβάστε την υπόθεση Chevaline στις Άλπεις. Δύο ιστορίες για οικογένειες και σπίτια που έγιναν αίνιγμα είναι το Villisca του 1912 και το αγρόκτημα Hinterkaifeck, ενώ μια σύγχρονη είναι η υπόθεση Setagaya στο Τόκιο.
Για μια ακόμη ανέμελη εκδρομή που έγινε ιστορία, δείτε τη λίμνη Bodom. Για μυστήρια της Βόρειας Ευρώπης, υπάρχουν η γυναίκα της Isdalen και το πέρασμα Dyatlov, και για ένα αίνιγμα στον γερμανικό αυτοκινητόδρομο, η υπόθεση Yogtze. Μπορείτε επίσης να εξερευνήσετε τον διαδραστικό χάρτη ή όλες τις υποθέσεις.
Έχετε διόρθωση, πηγή ή πληροφορία για την υπόθεση; Γράψτε μας από τη σελίδα Επικοινωνία.
Αν εσείς ή κάποιος κοντινός σας άνθρωπος περνάτε δύσκολα ή σκέφτεστε την αυτοκτονία, η Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία 1018 της Κλίμακας λειτουργεί όλο το 24ωρο.
Κεντρική εικόνα: το συγκρότημα Bahia Mar στο Fort Lauderdale, όπου βρισκόταν η μαρίνα της Bluebelle, σε σύγχρονη φωτογραφία, Farragutful / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0, περικομμένη σε 16:9. Οι υπόλοιπες εικόνες έχουν τα στοιχεία τους κάτω από κάθε φωτογραφία. Σύμφωνα με τον κανόνα του site, δεν δημοσιεύουμε φωτογραφίες των παιδιών της υπόθεσης.
